کشکول عشق

سوسن وپروانه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٢۸
 

سوسن آزاده ای،دید که پروانه ای         بی سر و سامانه ای،گوشه ویرانه ای

سوخته بال و پرش،نیست یکی دربرش   خاک جفا بر سرش،لرزه کند پیکرش

اشک زآن گل چکید،ساقه قدش خمید      دود ز آهش دمید،ناله وافغان کشید

رفت به میخانه ها،بر در بتخانه ها            گفت به میخواره ها،قصه وافسانه را

گفت به آن شمع هور،روشنی بزم وشور   این چه مرام است ونور،دوست بودازتودور

شمع چوپروانه نیست،مطرب این بزم کیست ،رونق نورت زچیست،عاشقی ظاهریست

شمع چوحرفش شنید،اشک زچشمش چکید ،جامه مستی درید،رنگ زصورت پرید

آتش ازاو سرد شد،جان وتنش درد شد        رسته دل ازبند شد،رنگ رخش زرد شد

گفت که باهم رویم،تابه حضورش رسیم      جان وفروغش دهیم،یک تن ویکدل شویم

شمع وگل ولاله گان،سوسن وفرزانگان        سرهمه بر آسمان،رقص وسما آن چنان

جمله یاران به پیش،دربر همراه خویش       با جگر وقلب ریش،ما همه یک جمع وکیش

شمع چو پروانه شد،وارد ویرانه شد            حامی پروانه شد،نامی این نامه شد

گفت به آن شاپرک،توشهی اندر فلک          آمده ام ای ملک،با همه یاران کمک

خیز که باهم رویم،درپی مستان شویم       ماهمه چون یک تن ایم،یک سخن اندرلبیم

رقص تودر گرد هور،جمع کند غرق شور        گرتونسوزی به نور،شمع شود در فتور

بزم رباب و شراب،بی تو ندارد صواب          محفل ما چون سراب،ما همه همچون حباب

درد تو چون دردماست،خنده توقندماست    تو نفست آشناست،بر دل ما ماجراست

چون که شنید آن نگار،شاپرک گلعذار         حرف دل آن فکار،بال کشید از حصار

نغمه وآواز کرد،زمزمه با ناز کرد                  بند ز خود باز کرد پرزدن آغاز کرد

حال تو ای طرفه دوست،حرف غلامی نکوست  عزلت توازچه روست،خیزبیاسوی دوست

گر تو بنی آدمی،خیز برو یک شبی           آب بزن بر تبی،یا بزدا یک غمی

 


 
 
کاش می شد
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٢:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٢۸
 

کاش می شدمتجلی ز جهان می رفتم        هم چو پروانه سبکبال ونهان می رفتم

کاش می شدچوشهیدان وهمه دردکشان     پیکرم سوخته با باد خزان می رفتم

کاش می شدکه چو منصورقتیل سر دار         غرق خون باشم وهم خنده کنان می رفتم

کاش می شدکه سگ نفس رهایم می کرد  مثل جیحون چه خروشان وروان می رفتم

کاش می شدزنگارم خبری بود مرا              هم چنان رابعه خو غلت زنان می رفتم

کاش می شدکه درآن وادی هفتم بر یار       درسما مست وهمی سجده کنان می رفتم

کاش می شدکه ز زندان  زمین می رفتم     بی تعلق به همه رنگ و لوان می رفتم

کاش می شد که مرادفن به میخانه کنند      زیر پای همه مستان ز میان می رفتم

کاش می شد که غلامش بپذیرد ساقی       با سبوی می مینو ز جهان می رفتم


 
 
میفروش
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٢۸
 

به خدای عیب پوشم،که می ازخطاننوشم     می اگرصواب باشد،زسبوی یار نوشم

من بی نواچه حاجت،که می ازهوس گرفتن    که شراب ناب دارد،خم محفل سروشم

منگر به شکل وکارم ،نه به حال و روزگارم        تو بیا به شام تارم،بنگر که می فروشم

خبر ازدلم نداری،که پراز شرار مستی ست   به درون ماسفرکن،که چوخم می بجوشم

نه منم به جاه وحشمت،که غلام خاکسارم    تب عاشقی چودارم،به فغانم وخروشم 


 
 
امید توبه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٢٧
 

گاهی نگهم به چنگ و عود است ورباب   یک چند به خط وقلم و درس حساب

یک شب به دعاوذکرو در حال سجود        میخانه شبی روم خورم باده ناب

گاهی به یقین رسم اناالحق گویان         یک ذره شوم همانگهم روی تراب

روزی شدم از فرشتگان ملکوت              امروز منم زنفس خود غرق عذاب

روزی دگرم گذشت در راه گناه                فردا چو رسید رفتم از راه صواب

دستی بگرفتم ازیتیمی که گریست         ناحق زهمین دست زدم روی کتاب

اکنون همه آنچه عمر ما بوده گذشت        پیری شده حاصل غلامی ز شباب

آیا گنهم ببخشد آن شاه رحیم                 یا آنکه امید توبه ام نقش بر آب؟


 
 
مژده نوروز
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٢٧
 

قدحی باده نه فردا،به من امروزبده         قدری ازعشق بیفزای وجگرسوز بده

سردی فصل شتاگرمی دلها بربود           گرم کن محفل می،مژده نوروز بده

روزماشام سیه گشت زهجران رخت      رخ عیان سازوبه ماشمس دل افروزبده

شرط دل ازحرم ودفترومکتب بگذشت       کیش رندان به من مست نوآموزبده

بهرماجرعه شرابی به ازآن بدره زر          سهم ما راتو به آن شیخ زراندوز بده

کارما به که غلامی توباشد جانا            ترمه وشال زری را به قبا دوز بده


 
 
زخم جگر
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٢٦
 

من و توزخم جگر خورده زیک نیشتریم     توگل وخارمن واز همه کس خویش تریم

هرکه آبی به تودادست مرانیز بداد           پس چراهریکی ازمازیکی بیش تریم

مازیک آدم وحوا به وجود آمده ایم            من چرا روزی وتو روز دگر پیش تریم

این همان قصه هابیلی وقابیلی ماست  یکی اززخم حسودویکی اززخم رضاریش تریم

  


 
 
زندگی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱٦
 

زندگی یعنی نشستن روی خاک،سجده برشاهنشه افلاک پاک

زندگی یعنی شدن عاشق به دوست،عشق او حس کردن اندر زیر پوست

زندگی باید چوطفلی هم چو ماه،هم نوا درنزد حق با اشک و آه

زندگی یعنی جمال ماه یار،شب شکن گردی ببینی آن نگار

زندگی یعنی شوی مانند اصل،تابگیری حلقه رویای وصل

زندگی یعنی غلام حلقه گوش،تا دهد می را سروش عیب پوش


 
 
بلبل شیدا
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱٦
 

توازبلبل چه میدانی،چراازگلشن اش رانی     قفس راازچه روسازی،که بنیادش براندازی

خموشی رانمی داند،زچه چه وانمی ماند    مگررامشگردل نیست،چرازنجیرش اندازی

چه بنویسم زآزادی،زاین معناچه می دانی   توخودآزاده پنداری،چرا تیر و کمان داری

توخودمحتاج بارانی،طراوت رازآن داری          به باغ وگل توبینایی،چرابراو نمی خواهی

زبی عشقی اگرسوزی،چراآتش برافروزی    که بال بلبلی سوزی،چرااین گونه می سازی

توبی معناوبی رنگی،مثال تکه سنگی       توباعشاق در جنگی،که درظلمت سرامانی

غلامی می کنم بهرت،بنوشم کاسه زهرت   رهاکن بلبل شیدا،مکن او را به زندانی


 
 
تک سوار عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱٥
 

چاووش گل عذاران،آیدنگار یاران                   جون ابروباد وباران،درفصل نوبهاران

مطرب نوازنی را،ساقی بریزمی را                دانم که جان جانان،آیدچوتکسواران

ترسابهل توزنار،درویش گیردستار                گرددجهان به هنجار،ازشاه پاکبازان

خودافکنم به آتش،جامم زنم به جامش        چون شاه ازدرآید،آتش شودگلستان

منبرکنیدتطهیر،مفتی کشیدبرزیر                دیگرنه جای حزن است،آوای دلنوازان

بامابیا به گلزار،عشق آمده به انظار            تابوسه گه بسازیم،محراب جان جانان

خون بربدن بجوشید،دنیاهمه خروشید        شاه وگدا یکی شد،شاهندهمه غلامان


 
 
چشمه نور
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱٤
 

نه در افلاک بماندم،نه دراین خاک بمانم      که من ازچشمه نورم،ز زر پاک نشانم

لیک،از ناله کشانم،که زدل اشک فشانم     هوس نام ندارم،که بود ننگ نشانم

نه چنینم،نه چنانم،نه بدانم نه ندانم           فقط امروز روانم،ز پی عشق دوانم

بسرشتیده من ازخاک،شرابم دهدازتاک       سفری بوده به اینجا،که اوگفته نمانم

نه که پابند رفیقم،نه اسیرکس وخویشم       نه گرفتار زمانم،نه که دربند جهانم

همه امید غلامی،شده آن راکه سلامی       زلب دوست برآید،به همه هستی وجانم


 
 
یار شکرنشان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱٢
 

دوش به محفل آمد آن،یار شکرنشان ما         جام شراب ارغوان،ریخت به کام جان ما

سلسله مو عیان نمود،رسم ادب بیان نمود     گفت منم زآن تو،عشق توهم زآن ما

شادشدم ازاین سخن،زآن گل پاک یاسمن       گفتمش ای شه بتان،اختردلستان ما

جمله سراسری مرا، مونس دربری مرا           گویمت از دل وزبان، جزتوکه درجهان ما

ذره وکل نه غیر تو،خلق جهان به سیرتو      بی توعیان نمی شود،هرچه شده نهان ما

گفت تورا نفس دهم،پرزدن ازقفس دهم     بال بزن شبانگهان،بر سر آستان ما

گفتمش این کنم مها،تاشوم ازجهان رها     هم عمل آید از غلام ،هم سخن زبان ما 

 


 
 
ادای د ین
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱٢
 

خو اهم که جان به حقیقت فدا کنم        دین ام به حضرت یزدان ادا کنم

دیروز ما به سیاهی گذشت و رفت         رنگ سیاه دل ز وجودم جداکنم

چون می بجوشم واشکم کنم روان        مستی  فزون زباده ناب خداکنم

بهتر که دلق می آلوده تن  کنم              دوری ز شال و کلاه و ردا کنم

ظلمی نموده ام به تمامی دوستان         خوش تر که تک تک آنان صدا کنم

یک دم غنیمتی بود وعاشقی صواب        مجنون صفت به صبا اقتدا کنم

هر لحظه زآسمان وزمین می رسد پیام             باید که گوش جان به نوا ونداکنم

دیگرنیازتوبه نماند بر این غلام                  شاید که زی دوباره من ازابتداکنم


 
 
یقین
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱٠
 

حالم چه خراب و بس خراب است       از دست منا فقان عذاب است

این جوش و خروش و ناله ها یم          افزون شده از توان و تاب است

من جز ز سیاهی ام چه دارم             گویند که این تو را نقاب است

در این همه چرخ و رفت و آمد             هر نقشه و نقش ما برآب است

در گنجه و کیسه ام تو بنگر                یک سکه در آن نه بی حساب است

با بی هنران بگوی و بگذر                 کم لاف زنند که این سراب است

ما گر چه غلام و خاکسا ریم             در کاسه ما  شراب ناب است


 
 
یقین
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱٠
 

 
 
دانی چه شد؟
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٩
 

دانی چه شدکه عشق آمدبه روزگار؟       هرکس دچار آن شده گردیده بی قرار؟

پرسیده ای ز عاشق سرگشته ای چرا؟    در اشک وآهی وهر لحظه غم گسار؟

گفتی به او که تو را رنگ زرد  چیست؟      از روز عاشقی به رخت گشته آشکار؟

گویی که آدمی و زحوا و از بهشت  ؟         عاشق نبوده ای تودراین خاک واین دیار؟

آیا شبی به سحرگاه و در سکوت              اشکی چکیده ای تو به محراب آن نگار؟

آیا که لیلی ومجنون فقط یکیست؟           زآنان فقط سخنی مانده یادگار؟

درد فر اق و جفا را چشید ه ای؟               یک بوسه چیده ای زگلستان روی یار؟

مشتاق وصل و وصالش نبوده ای؟             یک جام می به لبت کرده او نثار؟

واندر دلت گل عشفی تو کاشتی؟            آذین زلف او کنی و دست خود به خار؟

معشوقه ات شده گوید به عشق من        شاید ز کینه کنندت به روی دار؟

اکنون ببین چه شود در دلت فزون؟           آرامشی شده حاکم و یا شرار؟

مشتاق رقص وسمایی وچنگ ونی ؟        آزاد باشی و یا هم چو یک شکار؟

شاید اگر که کنی اندکی خرد                   در روز عاشقی به تو آید بسی به کار

خواهد غلام جفا کش دهی جواب             دلبر تو را یکیست یا آنکه بی شمار؟         


 
 
گذر عمر
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٩
 

برخیز که عمر هم چنان می گذرد       چون تیر ز چله کمان می گذرد

غافل مشو از دام فریبای جــهــان       می نوش دمی که همچنان می گذرد

زاینده گهی گهی چوجیحون بخروش    این هردوببین چنین روان می گذرد

بی عشق مباش وشادوخرم بخرام     آغوش گشا که دلستان  می گذرد

سرمابرود رسدبه سر فصل بهار          مایوس مشو که این خزان می گذرد

تاریکی شب گذر کندروبه طلوع          این رنگ سیه ز آسمان  می گذرد

مهتاب شبی که ابر باشد بنگر           مهتاب نهان و گه عیان  می گذرد

اکنون تویی ونصیحت و پند غلام         خوش باش وبخند این زمان می گذرد 


 
 
امید تو به
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٩
 

گاهی نگهم به چنگ وعوداست ورباب    یک چندبه خط وقلم و درس حساب

یک شب به دعا وذکر و در حال سجود     میخانه شبی روم،خورم باده ناب

گاهی به یقین رسم ،انا الحق گویان      یک ذره شوم همان گهم روی تراب

روزی شـدم از فـرشـتـگـا ن مـلـکـوت      عمری شده ام زنفس خود غرق عذاب

روزی دگــرم گــذشــت د ر راه گناه          فردا چو رسید رفتم از راه  صواب

دستی بگرفتم از یتیمی که گریست       نا حق زهمین دست زدم روی کتاب

اکنون همه آنچه عمر ما بوده گذشت      پیری شده حاصل غلامی ز شباب

آیا گنهم ببـخـشـد آن شــاه  حـکـیـم       یا آنکه امید تـوبـه ام نـقـش بــر آب


 
 
تصویر عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٩
 

شمع وپروانه وگل جمع به تصویرتوشد    کهکشانهاهمه موجود زتقدیر تو شد

دل بریداز همه جا تاکه به کوی تورسید    به هوای چمنت آهوی نخجیرتوشد

شرح باغ توشنیداز لب نو شین صبا        تاکه مشتاق به انگور وبه انجیرتوشد

وقت دیدارچوشد دیده نخوابیدبه شب      خواب مادستخوش ناله شبگیرتوشد

من که واندرطلبت زرد شده مس رخم      بنگر صورت زردم  صنما ،پیر تو شد

شعرهر شاعر شوریده شنیدم زتوگفت     هرکه از خم تو نوشید،نمک گیرتوشد

گوش کردم زتو آمین شنیدم  دم صبح       ناله های سحرم نغمه تکبیر تو شد

دلبرا،گوشه چشمی به غلامت بنما         جای جای جگرم خون شده ازتیرتوشد


 
 
در انتظار دوست
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٦
 

نفس آوربرون رعنا،دعایم کن که بیمارم    سحرگاهان به عشق تو،همه خوابندوبیدارم

به قصدقصرودربارت،بسی خون جگرخوردم  زپاافتاده ام اکنــون،ببین خــون برلبــم دارم

به دیوانم ببین صدها،غزل دارم زمژگانت      مرکب برقلمدانم ،همی از دیده مـی بارم

زپیغامی اگر ما را،کنی آگه که می آیی       هزاران سوسن ونرگس، سرراه تومی کارم

کسادآمد به کارما،دگررفت اعتبار ما           بیـا و بر قـــعــت برگـیـر،رواج آیــد بـه بــا زارم

گهی حدم زند مفتی،چرارازمگوگفتی        ولـــیکـن مـرد مــیـدانم،اگــر آرد ســر دارم

چه کم آید غلامی گر،دهدجان حقیرش را    بلاگردان جان تو،شود این عمر غــمـبارم

 


 
 
علت عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٦
 

جز عشق به زندگی چه علت       بی عشق نه زی همیشه ذلت

عمریست شدی تو بنده زر           بس نیست دگر تو را جهالت

فرهاد ببین به عشق شیرین        نقشی نزده به قصد  دولت

می نوش ز خم و جام ان شاه       از قال برد  تو را به حالت

با مردم این جهان خوش اید           لبخند و سخاوت و عدالت

پس شور بپا بدار و دررقص             عاشق که نمی رود به عزلت

با شیخ و غلام و قاضیان گوی        بس باشدتان دگر ز غفلت


 
 
شکر نعمت
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٥/٦
 

همیشه به شکرم هر ان چه نمودی   همیشه به ذکرم ز ان چه سرودی

کنم همیشه سجودی به نعمتی که فزودی   هر ان چه که بستم تو در بگشودی

بود امید غلامت همین که ببخشی      بگو که گذشتم ز ان چه که بودی


 
 
سخن دل
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٥/۱
 

این نوشــــــتار به یاران وفـــــادار دهــید                    سخـنـم زیـنـت هرخــانه و دیوار کنید

هرکسی رفت به مــیخانه بنوشدجامی                   گو که می ازخم وپیمانه دلدار خــورید

هم چو مـــهتاب بــتابید به دلهای غریب                   شمــع برظــلــمت وتنهایی بیمار برید

دردهجران چوکند از همه کس مایوست                   دیده برجــــــــــلوه وزیبایی گلها بنهید

چو‌ شدید لایق دیــدار جـــمال محـــبوب                   سرمه برنرگس شهلایی آن یار کشید