کشکول عشق

باده نوش
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٧
 

دو صد بارم اگر مفتی ،زند حدم ازاین مستی

                                           من از این باده می نوشم،بگیرم من به تردستی

که گردد مستی ام حاصل،کنم من توبه ام باطل

                                          که خود بودن از این مستی،همی به ازفرودستی

تو هم گر جای من بودی،به (می)هرشب برافزودی

                                          بریدم چون ز هر غیری،گرفتم دولت و هستی

غلامم بهر آن لیلی،که دل دارد به او میلی

                                          بسی خوش باشداین حالم،چه دراوج وچه درپستی

تو هم برخیز وجهدی کن،به عشقت عقدوعهدی کن

                                              برون آی از قفس جانا،چرا در بر خودت بستی     

 


 
 
سوختن
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٧
 

روزی که جسم من آمد به روی خاک        از این سرای چو ویرانه سوختم

مکتب که رفتم و گفتندم از ادب               از چوب مفتی فرزانه سوختم

در خانه آمدم که کنم دولتی شروع          بر خشم اهل حرمخانه سوختم

رفتم به میکده نوشم شراب عشق         از آن نگاه ساقی میخانه سوختم

بردم سبو به لب از خم آن نگار               عاشق شدم به دلبرومستانه سوختم

اکنون به شورم ودردم قراق اوست          مجنون این جهانم و دیوانه سوختم

گفتم بدان تو تو که در ابتدای راه              در این گذر چه غریبانه سوختم

لیکن غلام آتش عشقم چه باک ازآن        هرگز نترسم و مردانه سوختم


 
 
قرآن مجید
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٦
 

مژده از من عاشقان را سوی قرآن مجید     تا زنیم دست توسل روی قرآن مجید

می کند ایمن حقیقت را،مصفای وجود       کیمیای عشق بارد خوی قرآن مجید

انس با قرآن برد خواننده را در آسما ن        بامحمد(ص)همنشین رهپوی قرآن مجید

فیض قدسی می دهدآیات و اخبارمبین      عطر گلهای جهان دربوی قرآن مجید

حلقه وصل خدا و انس در روز جزا              آشنا با گوهر دل جوی قرآن مجید

می شود مشکل گشا وقت دعابرکارها     صاحب مشکل اگر درکوی قرآن مجید

باده نوشین مستی در سحرگاهان تار       باده نوشان را بود درجوی قرآن مجید

صاحب شمشیرحق شدگرعلی مرتضی     قدرتش راباشد از بازوی قرآن مجید

راه آزادی تجلی یابد از پرواز جان               لیکن از بنیاد واز باروی قرآن مجید

از نمکدانی گرفتم شور رااندرقلم               گفت میثم(هو)بگودرهوی قرآن مجید

این غلام پیرهم گفتاراو تایید کرد               تا رود چشمش همیشه سوی قرآن مجید

         با آرزوی توفیق برای دوست عزیز،خادم القرآن آقای میثم نمکی

             نویسنده کتاب فیض قدسی در رابطه با قرآن کریم


 
 
باده عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٦
 

باده بده مست کن این زار را                  جرعه ای از می بده بیمار را

شمع بیار و شکر و ساز ونی                 عطر بیفشان ز گل ات خار را

تا به کجا سوزیم ازهجرخود                   کی برسد لحظه دیدار را

سنگ مزن این دل بشکسته را              تیغ مکش این دل بیمار را

اشک نبینی به رخم روز وشب              یک نظر افکن دگر این بار را

چشم چو بر راه تو دارم صبا                  هیچ نبینم دگر اغیار را

ساز شبم گشته به سوز وگداز              گر تو بیایی زنم افشار را

با که بگو یم غم وزاز دلم                      محرم من باش تو اسرار را

پرده تو برگیر ز آیین عشق                     باز کن این جلوه و رخسار را

چند خموشی که دل از دست شد          لب بگشای و بگو اخبار را

باده عشق تو چو نوشیده ام                 پرده دریدم دگر افکار را

حکم ز مفتی شده بر قتل ما                 جز تو که نابود کند دار را

گوشه چشمی بزن این گوشه را             دور بزن نقطه پرگار را

رقص کنم گرد قدت دف زنان                    گو به مغنی بزند تار را

هست تمنای غلامت چنین                    باز کن از ما گره کار را

               تقدیم به ساحت مقدس آقا امام زمان(ع)


 
 
عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٥
 

عشق یعنی فرصت یک دم نگاه          عشق یعنی سجده کردن در پگاه

عشق یعنی شاخه خاری شدن          زیر چتر گل کشیدن درد و آه

عشق یعنی عمر را در انتظار              چشم بر در یا که خیره گرد راه

عشق یعنی بر صلیب همچون مسیح    جسم وجانت را کند دشمن تباه

عشق یعنی دیدن لبخند دوست           هم چو یوسف اندرون و قعر چاه

عشق یعنی آرزوی وصل یار                  یا چو مه باشی و یا لقمان سیاه

عشق یعنی آنکه در اوج وسقوط            بر غریب و آشنا باشی پناه


 
 
شب عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٥
 

دوش بر ما چه شبی بود عزیز،از سر شب به دلم غوغا بود

من بودم وشب پره و پنجره ها،   شمع پروانه وگل باهمه خاطره ها

             رو به آن کوی که آید نفس باد صبا

همه با هم بودیم،همسفر باشب،ابر احساس خدا روی رخم می پاشید

گفتنی ها گفتم،درد و دلها کردم ،وچه مقبول شنید

صورتم را به نوازش ،بانسیمش بوسید،چه شبی بود شادی ویکرنگی عشق

خم می می جوشد،جرعه ای داد به من نوشیدم،

مست گشتم من از آن باده لبریز ز عشق،یادم آمد همه خاطره هایم بادوست

ماه چه زیبا بود و چه رقصی می کرد،من چهل بار دعا کردم و او می خندید

من به جای قدمش سجده ز مستی کردم ٠٠٠٠٠


 
 
محفل عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٥
 

چند لحظه تامل کن و آنگاه برو

نظری کن تو به این نثر که از جان بجا مانده ز ماست

زندگی هدیه لبخند خداوند به ماست،رخصت دیدن زیبایی بی چون و چراست

انتخاب گل و پروانه وبلبل ز شماست،شمع می سوزد و می بینی،این نور به پاست

نیک بنگر که دراین محفل شاهانه چه هاست،

گلشن و آتش و آب و چمن و خاک وهواست،عشق راداد که مانند دوا بردل بیمارشفاست

                 ابر و باران ومه و شمس صفای دل ماست

    جان این پیر تو مایوس مباش،به رخ دوست نگاهی کن و لبخند بپاش

             به خدا آفرینش غزل شاد خداوند شماست

آسمان را بنگر ،هم چو گلدان خداست،پر ستاره ،غرق در نور،ابرهاپرسه زنان

منتظر بارش مهر،روی گلهای شقایق،روی سرسبزی دشت،روی نقش عطش داغ کویر

                                 منتظر سجده ماست

پس چنین باش تو هم،من وتو بنده اوییم،ببار باران مهر و وفا

              عشقبازی کن با این همه نعمت که رواست

باش درباور و دراوج یقین،محفل عشق برای تو بجاست،زندگی کن که اگراین نکنی

                                همه عمرت به فناست

از چه ایستاده ای،برو،هم چو مرداب مباش،رود باش،مثل جیحون بی قرار

                       کاهلی بس کن که اینگونه جفاست٠


 
 
دیوانه بر دار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٥
 

ما زاغیار بریدیم که با یار رویم                با یکی سینه پر از قصه واسرار رویم

مقبلی گفت بنه خرفه وتسبیح وردا         تا در این کیش همی بادف وباتار رویم

کیسه کینه نهفتیم به زیر خس وخار        باده خوردیم که بی پرده به انظار رویم

راه ما گشت جدا،مکتب ومدرسه نرفت     عقل دادیم که دیوانه سر دار رویم

جسم پروانه شنیدیدچه جانسوز بسوخت   ما چواوییم بسوزیم و،شرربار رویم

زردی صورت مانیست مگر ازسر شرم         ترسم آخربه بر دوست گنه کار رویم

مفتی شهر رود برسرهرکوی سرای           ما خطا کرده ایم واز ته بازار رویم

در ره عشق مرا گفت بسی پیر غلام         کمتر آید به سلامت که چو بیمار رویم


 
 
السلام
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٥
 

بر خدای مهربان و حی داور، السلام          انبیا و اولیا ز اول به آخر، السلام

آن که شیرم دادونانم دادوگردیده ولی       تلخی مارا زدود وبوده مادر ، السلام

بر همه یاران همدل،همدم و آموزگار         آن که حال ما زاو گردیده بهتر،السلام

جملگی مخلوق را از کهترین ومهترین       آب وباد وخاک وآتشها و اختر ،السلام

بر شهیدان سرافراز وهمه مستان دهر      باده نوشان بهشت وجام کوثر،السلام

الغرض باشد امید این غلام خاکسار         بر لب تک تک شما راشهد وشکر،السلام

 


 
 
آسمان احساس
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٢
 

دلم آهسته آهسته به دنبال عشق رهسپار است،روی دا مان دشت شقایقها

به دنبال طلوع وصال ودیدار جمال یار،آسمان احساسم تنهای تنهاست

آسمان دیده گانم رابارشی طربناک نموده ،وهمین غرق آرامشم ساخته

شاید دیروز هایم را باور نکنی،اما در کوچه پس کوچه های زمستان وجودم محبوس

بودم،بی تاب قدری گرما،به هر دری می کوفتم صورتکهایی خوفناک سرک می کشیدند

سایه های سیاه همه جا همراهم بودند،همه وجودم راتصاویری از جنگ فرا گرفته بود

صدای بمباران ورگبار گلوله هایی که از سلاح جهل شلیک شده بود وجودم را به آتش

خشم خود می سوخت٠وجودم چون کویری دهشتناک بود ،هیچ درخت عشقی نبود

گاهی اگر خرابه ای هم نمایان میشد آغشته بر خون بود،گویا چشمه ای از احساس و

مهربانی هیچ کجا نمی جوشید٠من همه جا را مفروش از محنت وغم می دیدم٠

سر هر بام خرابه ای هم گاهی کبوتری خسته و بی پناه ،بی رمق و سرما زده

و لبالب از تمنای یک بام سبز در خود فرو رفته بود،ومن همه اینها را با تمام وجودم

حس کرده ام٠اما امشب برای تو می نویسم به برکت وتقدس عشق ،به هم آغوشی

وهم نفسی با زیباترین گلهای خلق شده دوست ،به امید زیباتر زیستن و زیباتر دیدن

اکنون آرامم٠شاید آب حیات عشق مرحمی بر همه زخمهای وجودم بوده و٠٠٠٠

ومن باز هم عاشقانه خواهم ماند،تا دستانم نوازشگری کند بر زخمهایی که نیاز

به مرحمی دارند٠می خواهم همه صبحگاهانم بهار باشد وشکوفه هایش را نثار دلهای

عاشق کنم٠بیا تو هم با من باش تا باغی آبادتر بنا کنیم٠


 
 
دوست می آید
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٢
 

چه ترس مرا زبیابان وموسم سرما،چه ترس ز آتش ودود وسوزش گرما

                    که یقین دارم آن ستاره می آید

دگر دریغ وافسوس نخواهم خورد،ومن از گذشته آن را مرور خواهم کرد

وبه باورم هست سرو چمان خواهد آمد   پس به گوش و به هوش ای ساکنان زمین

چه غم ز بی کسی و هم نفسی،،که ساقی مستان،مستانه می آید

 


 
 
گیسوی یار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٢
 

مرا از صافی ساقی چه یک قطره چه دریایی   

همان کافی ست تا این دل رهد از بند هر خوانی

گر از گیسوی مواجش به این عاشق دهد مویی

به آن مو پیش عیاران کنم هر شب گرانجا نی

کنم هر شب دعا شاید شکرخندی ببارد او

زآن قند لب لعلش،شود شیرین لب بانی

بفرماییدش این پیغام،دهد یک لحظه ام فرجام

چه فرقی میکند دیگر،شوم باقی و یا فانی

فقط می دانم این نکته ،که آن رعنا دهد جانم

سرافرازم از این معنی،چه خوشنامی،چه بدنامی

 


 
 
حد یث عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۱۸
 

من از بلبل حد یث عشق را آموختم

که در کنج قفس هم او ،برای دلبرش مستانه می خواند

چرا در بند خویشی،آزاد کن آواز را،  معشوق می فهمد صدایت را

سرودی ،نغمه ای،کاری بکن،شاید دگر فردا نیاید0000000

بیا و یک نظر بر گوشه دل کن،ببین دیده های یار بر تو، مشتاق دیدارند

کمی بالا ببر سر را،نگه بر شمس عالمتاب کن،هر روز او را غروبی هست

اما،چو فردا می رسد،با عشق،با نور،باشور،جهان را روشن از نورش نماید

پس تو ،مشو مایوس،برخیز،شادی کن،گذشت از ما دگر عمری

تو دیگر،جوانی را مکن باطل،شاید دگر فردا نیاید00000

بخوان این شعر را بارها،اما،در زیر نور ماهتاب شبکه من اشکهایم راچکیدم بر عشق

لیکن اشکهایم از شوق بود


 
 
هجران
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۱٦
 

عمریست به هجرانم و بس حوصله دارم    معشوق نیامد،من ازاوصد گله دارم

از عاشقی ام تا به جنون رفتم ورفتم        زآن روز من این دیده به هر قافله دارم

ما هدیه ز آن یار گرفتیم وخوشم باد          هر شب به سبو خون دلم راصله دارم

دوش آمدم از راه نشینم به خرابات           درویش مرا گفت، کز او فاصله دارم

رنجیدم و گفتم چه سبب باد جدایی ؟        من هر شب و روزم به دعا نافله دارم

گفتا که دل آیینه نما،نیک نظر کن           دیدم به جز او چند بت و مشغله دارم

امید که صافی کند آن یار غلامش           در دفتر و دیوان به کجا باطله دارم

 


 
 
زخم مزن
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۱٥
 

سخنی دارم با تو،زخمهایم بیش مکن،چون که من

دردها دارم فراوان،زخمها از حد برون

باورت باشد عزیزم،این همه ارمغان دوستی باشد همی بی چند و چون

نه تویی اول ،نه در آخر،فقط بنگر،ببین در پشت من خنجر

همه از دوستی گشته مهیا،خوش خوش اند این زخمهایم تا ابد

(من)غزل هایی سرودم از مهر،از دوستی،وازآشنایی

واژه ها را یک به یک از گلزار آوردم به دفتر،اشکها ریختم

ناله ها کردم برای دوستی،لیک شعرهایم را ببین

هر یک به سویی واژگون وغرق خون،حال نیک دانستی من این چنین زارم

وپشیزی هم نمی ارزم،خسی هم نیستم،دیدی رسم دوستی را؟

نه سلامی خواهم،نه شکرخندی نه مهر،اما زخمی هم مزن

طاقتی دیگر ندارم،،بهتر آن باشد که تنهاییمرا در خود فرو ریزد

وتاریکی کند محوم ز این دنیا،چه خوش باشد دراین حالت بمیرم

آه ازاین تنهایی و غربت ٠٠٠٠٠٠

 


 
 
برای دوست
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۱٥
 

عشق من،وجودم و هر آن چه احساس درآن هست تقدیم تو ،اما مطلبی باتو دارم

زخمهایم زیادند،ولی باز هم برایت زمزمه میکنم ،ولی تو هم رازهایم رابرملا مکن

میخواهم رازهایم سلطان قلب تو باشند

عشقم راستایش کن ،شعرهایم را برای تو سروده ام،آنها راقاب رویاهای شبانه ات کن

هر گاه روی غزلهایم قطره اشکی دیدی،برای تو چکیده ام

آرام و بی صدا،  من در آواز و نغمه های تو سما کرده ام

        نیازی به تماشای سمای دیگران نیست،مرا تا انتهای ابدیت باور کن

که همانم که می خواهی و می خواندی

سکونم باش تا در سکوت برایت سرودهای جاودانگی بسرایم

بیا و بیهودگی هایم را نادیده بگیر،تا لبخند هایم بیشتر برایت شکوفا شوند

شبهای مرا به سپیده صبحگاهانت پیوند بزن،تا نغمه خوانان صبح برایمان آوازبخوانند

تا عشقمان جاودانه بماند٠


 
 
درد عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۱٥
 

برای درد عشق مرحمی خواهم،طبیب کجاست؟

بریده ام نفسم،دچارم به بند زلفش،بگو حبیب کجاست؟

زبان به کام کشیده ام،به خاک خرابات کرده ام منزل،همی به انتظارم وچشمم به راه

        بگو خطیب کجاست؟

غرض هوس نبود،فراق سوزدم و دل همی نالد

که ای بریده ز صبر و صبوری،یار شکیب کجاست؟

به دل گفتم ،که مسیح نیز چنین بوده و منصور هم ، که من هم پی دلبر روانم

      ولی نمی دانم صلیب کجاست؟

دلم به خون نشست و چنین گفت،برو بجوی او را صبح و ظهر و شام و سحر

       ببین نصیب کجاست؟

کنون حصار شکسته ام ودر پی او روانم،شاید از کسی بپرسد غلام قریب کجاست


 
 
شاه عشق بازان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۸
 

ای شاه عشق بازان،صد جام عشق دارم      نوش وحلال جانت،ای لیلی و نگارم

بند نقاب بگـشای،ماه رخت بیفروز                از بند عقل رستم ،دل بر تو می سپارم

کاشانه ام خراب است،آوازه ام سراب است    آنجا مراست منزل،باشی تو در جوارم

در خواب مخملینم،خود پادشاه بودم             شاهی سزاست برتو،پیش تو خواروزارم

از ناوک نگاهت،خون بر دلم چکیده               تیری دگر رهاکن،تا خون ز دیده بارم

سرو سهی چه باشد،پیش قدت نمودار        محبوب من توهستی،پیش توسجده آرم

ما راغلامی تو،بس افتخار باشد                  پس کن قبول ما را،ای ماه آشکارم


 
 
غم نهفته
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۸
 

من ومرغ شب سحرگه،دونگاه آشناییم     که غمی نهفته داریم،وزناله خون چکانیم

دل وجان اسیرهجران،زوصال یار باشد       ز دویی گذشته ایم و،به یکی خطا دچاریم

ز هوس به سان حوا،به لب آمدآن خطایی   که زشرم آن تناول، ز صبا چه شرمساریم

به شباب چونکه بودیم،به گنه بسی فزودیم   وکنونکه جفت خاکیم،به چه روطلابخواهیم

فقط این امید دارم،به غلام رحمت آرد         که اگر چنین نماید،چه نیاز توبه داریم


 
 
غم نهفته
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۸
 

 
 
شب وصال
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۸
 

دستان عشق را به تجلی دراز کن        دل را روانه به دشت حجاز کن

بشکن شب سیه و ظلمت ازوجود         سیلاب اشک دیده هویدا وباز کن

امشب شب وصال وتمنا وآرزوست         تا کوه قاف عشق به نگارت تونازکن

قدر است ومزدبندگیت می دهد جزا       هرقدر خواهی بخواهی وکسب نیازکن

در کعبه ای ندانم و در معبد و کنشت     هر جا نشسته ای تو قیام نماز کن

هنگام صبح سعادت همین شب است    کاری مثال آن غلام به نام ایاز کن


 
 
شب قدر
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٧
 

صنما ملتمسم راه دراز آمده ام           حج نشد قسمت ما وادی، راز آمده ام

شب قدراست وشب رحمت خورشیدی تو   چه شود فرض بگیری به حجازآمده ام

صنما ملتمس بوسه زرخسار توام       شمع خاموشم وبا سوز و گداز آمده ام

ساکن کوی خراباتم ومیخواره پست      دستگیرم شو که من بادف وساز آمده ام

همه امشب سوی مسجد من میخواره کویر   چه کنم واله عشقم به نماز آمده ام

دفترم را بنگرغرق گناه است وعتاب          توبه ام را بپذیر بهر جواز آمده ام

اینک این بنده مهجور وتویی شاه بقا     چه کشیم یا که گذاری به نیاز آمده ام

گفته بودی که دراین شب همگان لایق مهر   من غلام توام ای شاه که باز آمده ام   

    


 
 
آواز یار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٦
 

همه بود آرزویم،که کنم زاو زیارت             به کنار کعبه جان،بگذارم این عبادت

سر راه هرکه آمد،زکنارآن نگارم               بنشستم وشنیدم،چه کندزاوحکایت

همه جاغزل سرودم،مه صورتش ستودم    که کندنگار شاید،به غلامش این عنایت

چوشدم پریش ومفتون،به دیارخودچومجنون   برسیدصبربه غایت،نگهم به بی نهایت

خبر آمد از نگارم،که غلام خاکسارم         تو دمی نظربه دل کن،که منم کنم صدایت

که کنی توهرچه آواز،چوگشایی ازدلت راز   ز زبان ما بر آید،همه سوز آن نوایت

دگر از دریغ بگذر ،که تو از ضمیر مایی         به امید ما گذرکن،که کنم تو را هدایت