کشکول عشق

سر عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٩
 

گر شدی عاشق بباید سوختن                       هم چو شمع شب همی افروختن

سر عشق و عاشقی گریافتی                         کام و لب از گفتنی ها دوختن

بر قدومش اشکها باید چکید                             با دو مژگان راه او را روفتن

تیشه ها فرهاد زد شد کوهکن                         تیشه آتش گشت ونقش اندوختن

لحظه ای غفلت غلامی کردورفت                       سالها پتک بیهوده سندان کوفتن

 

 


 
 
دشت جنون
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٧
 

من خود از صحنه گریزانم و از صفحه برون        روز ما هست سیاه و علمم گشته نگون

چه سزاوار دگر تا که برانیم و زنی                  این خطا کرده ز اول همه جابوده زبون

                           آه و صد آه و صد افسوس و دریغ و هیهات

                           که چه رسوا شدم و پست دراین دشت جنون

رونق افتاده چه حاجت که کند دعوی زور      تو بنازی به زر و سیم وبه شمشیر وقشون

دل مارا زده ای تیرزمژگان خم ات                 تیر اگرهست بزن باز براین غرقه بهخون

زخمهایم همه باشد چو شراب شکرین        مستی ما دگر افتاده ز اندازه برون


 
 
جام الست
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٧
 

من نه آن اشتر مستم ،نه که آن مفتی پست

                                هستم از ناله کشانی که سر بام نشست

دل ما گرچه پر از خون و جنون حاصل آن

                             لیک با این تن تبدار دلی را نشکست

در زمانی که حریفان همه رفتند به دنبال رقیب

                                 با کسی عهد به جز ساقی میخانه نبست

گل بشکفته فراوان و چمنزارفریبنده زیاد

                              با گلی جز گل بی خار گلستان ننشست

ماکه میخانه و پیمانه ندادیم ز دست

                         خورده ایم باده مستانه ز آن جام الست

باز پرسید زآن یار فریبا که چه شد

                             چه سبب بود دل از عاشق دیوانه شکست

هر چه آن یار جفا کرده بگفتا ز غلام

                          به مزارم بنویسید هر آن چیز که هست


 
 
پیدای پنهان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٥
 

تو چه پیدا و چه پنهان،که جدا ازدگرانی 

                                  توسراینده عشقی،و دقایق زمانی

نه تو روحی ونه جسمی،نه مقامی ونه اسمی

                                  من حیران چه بگویم،که تو ذرات جهانی

همه دارند نشانی،تو شه رسم کشانی

                          خط و خالم تو کشیدی،قد و اندازه تو دانی

تو فزاینده نوری،نه که مهتابی ونوری

                               صاحب شور و نشوری،به همه نور عیانی

همه گردونه و گردون،جمله لیلی و مجنون

                               چه عزا و جه همایون،همگی را تو دوانی

همه درد و همه درمان،همه امر و همه فرمان

                             شب سخت و شب آسان،همه را حکم برانی

سر تو باد سلامت،به فدای تو غلامت

                              بده درمان و شفاعت ،که تو سلطان امانی     

                           

 

 


 
 
تیر عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢۳
 

آتش زیر خاک من،بودم و کردی ام برون       

                                شعله ورم نموده ای،هین که بسوزدم جنون

سوخت دلم ولی نهان،مست ولی نه این چنان

                              چون به یقین رسیده ام،وامق درگهم کنون

عشق چو می شود عیان،تیر جهیده از کمان

                                  تا به مراد خود رسد،مستی آن شود فزون

شوق مرا فزوده ای،بند دلم گشوده ای

                          پس دگرم مکن نگون،نزد همه چنین زبون

عاشق سینه چاک تو،مست شراب تاک تو

                             با تو همی یکی بود،هم ز برون و هم درون

 


 
 
در حسرت معشوق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢۳
 

اگر چون من شود ترکی ،تو را معشوق و جانانت

                                 به حتم آن عشق می سوزد،همه آیین و ایمانت

اگر عمری بریزد خون،دل و کامت بسان من

                               تو را دردی به از عشقت،نمی ماند به درمانت

نبینی آتش سینه ،بسوزد شعله اش جانم

                             که دیدی این چنین مجنون؟شود این گونه حیرانت؟

الهی چون من حیران،شوی عاشق دراین سامان

                              که چون عاشق شوی دانی،نباشد دل به فرمانت

کنون من گوی و تو چوگان،مرا بر سر زدن آسان

                                   به هر سویی زنی ما را،کنم جانم به قربانت

دگر بس کن ملامت را،بده باده غلامت را

                                که گر مردم در این حسرت،بلرزد اصل و بنیانت


 
 
طلب فیض
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:٥٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٢
 

ما پی یار روانیم و ستاننده( می )        عاشق مهر و وفاییم و نوازنده( نی)

در طواف رخ دلبر به فغانیم و غزل          چون بهاریم و طراوت،نه پی سردی (دی)

خرقه و شال و ردا درگرو حاجت دوست    نه پی سیم و زریم و نه به سلطانی(ری)

از بهشت آمدم و در طلب فیض جنون      در خرابات نشینم ،نه که در جنت (جی)

بزم ما خوش که بود خانقه پیر مراد         شرط دل نیست غلامی شه و دولت(کی)


 
 
بال پرواز
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٠
 

همیشه گفتم و گویم تو بال پروازی،دستهایت مهربان وهمیشه چون رازی

نسیم دل انگیز و مایه نازی،

خلاف نگفته ام،تو زاده حوا و مهر و اعجازی  ،بدان تو تماشاگه رازی،بخوانمت به دعا

فرشته نبودی،ولی حدیث بهشتی،سکون وشفایی،تو در نگهم همیشه زیبایی

                 به هر هنرم همیشه پیدایی

هزار حاجت رندی چومن،به زمزمه ای و نگاهی و دستان مهربان تو ،امیدوارند

تو نیازی،بسان نمازکه مومن سرگشته در پی آن است،تو آیه های کتاب وجودی

هر آنچه زخم خوردم ،هر آنچه کشیدم ز زحمت ورنج،تمام خستگی ام را

        فقط برای تو گفتم

تو را که یافتم،سرودم هرآنچه که بودم،هرآنچه که هستم،گشودم تمام رازم را

چرا برای تو گفتم؟  ؟  تو تا اوج یارای رفتن داری،تو تا سرچشمه عشق صفای گفتن داری

رهایم مکن مرا تو معشوقی،مگو که سرودم برای تو از عشق خالیست

بیا برای فرهادت تو غرق شیرین باش،تو تلخی ما راقرین شیرین کن

بهار دل انگیز و غنچه گل باش،شفایم ببخش وامید و مرحم دل باش

که رود سرنوشت من در عشق تو جاریست

 


 
 
یار می آید
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۸
 

مژده آمد زمحمد پسری می آید              بر همه خلق جهان تاج سری می آید

عادل شب شکن کوچه نورانی ماه           قهرمانی چو علی،دادگری می آید

ریشه کفر برون آورد از خاک نسیم            عطر دلدار ز باغ دگری می آید

ضامن مهرومحبت که بود غیرشکیب          دلبری خوش سخن وسیمبری می آید

تهنیت گو به یتیمان وغریبان زمین            که ننالید دگر،چون پدری می آید

بت شکن گشته مهیا،بنوازید به دف          شاد باشید ،خلیل قدری می آید

مدعی گفته فراوان،که کنم چون وچنان       کیک ازمیکده صاحب نظری می آید

یوسف این بار زوادی حجاز و مکه               با سه صد نجم و سهیل و قمری می آید

صاحب ملک سلیمان و عصای موسی        شاه عیسی دم وصدها هنری می آید

وارث نوح زکشتی به در آید فاتح                  مثل این است حسین دگری می آید

غنچه فاطمه و نرجس وشمعون نبی            یونس از دامن یم چون گهری می آید

عاشقان گوش سپاریدبه آدینه وصل             شب هجران به سر آید،ظفری می آید

تلخ هارابزدا از لب و از دل که سروش           با خم باده نوشین شکری می آید

دیده را باز غلامی ،بنویس این نکته             گوش کن گوش،ز هدهد خبری می آید

باز شد غنچه ز گلزار پسندیده حسن          مایه ناز ،گل تازه تری می آید

 


 
 
صحبت دل
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۸
 

کی به قلم و یا سخن،عشق بیان نموده شد

                                     قفل وجود عشق با ،صحبت دل گشوده شد

هر چه برای دلبرم ،نیک نوشتم از قلم

                         هیچ اثر نکرد و با،دولت جان سروده شد

گوهر وسیم وزر چه سود،وصل به این و آن نبود

                                 جام شراب عشق بود،مستی ما فزوده شد

عاشق اگر زمعرفت، طالب روی یار شد

                                 هم چو عزیز مصریان،نزد خدا ستوده شد

من که گذر نمودم از،گلشن دوست یک نظر

                            از گل ناز روی او،این دل ما ربوده شد

رفت غلام بی نشان،سوی دیار عاشقان

                         گرچه سیاه و زشت بود،زشتی او زدوده شد