کشکول عشق

شاهین عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧
 
باز  ،  شب  گردید  و  من  فارغ  ز  خواب ،
                                                         چشم ها بر آسمان و سوی نور ماهتاب
شمع  را  روشن  کن  ای شاهین عشق    
                                                         تا   رها  گردد   وجودم   از   سراب   ،
گوش کن فریادرا ازعمق جان شب شکن   
                                                        از  چه  خاموشی  چنین ؟ خواهم جواب
جوهر اندیشه شب خواهم از رویای فجر    
                                                        در حریمت می نویسم ناله هایم در کتاب
انس دارم باتو محرومم مکن ازاین شکوه   
                                                        عمراین خاکی زبیداری شود روزی حساب
شعله ای روشن کن آیم تا فراسوی افق  
                                                       یک  نظر برگیر از حسن و جمالت این نقاب
هر که  ازجام جمت نوشیدیک پیمانه می  
                                                       لیک درکام غلامت خون کنی همچون شراب

 
 
تا پیش خدا
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧
 

من از دور دست های بی نهایت آروزها می نویسم، آموخته ام سکوت ها را بشکنم و فریاد بزنم.

 یاد گرفته ام فاصله ها را کم کنم. باز گردم به زمانه کودکی و غرق در رویاها، چیزی بگویم یا بنویسم تا شاید مرهمی باشد بر دلتنگی هایم، امروز سهم خودم را از زمان می خواهم زمانه ای که قدّار بود. روح و تنم را زیر چکمه هایش لگدکوب کرد آهای زمانه به حرفم گوش فرادار، تو که مرا  محکوم به حبس ابد خود ساخته ای اشک هایم را نظاره کن، مرا غرق در غبار ساخته ای، عطش داغ کویر تو، تصویرم را سوخته، ردپای بی وفایی های تو بر دلم مانده، پرهای پروازم را شکسته ای، با بادهای پائیزت خزانشان ساخته ای، تارهای موهایم از رنج هایی که تو برگرده ام انداخته ای بسان ابرهای سفید گشته اند، تو ذهنم را مشغول بر اندیشه های خوفناک کرده ای، تو حایلی بین من و خدایم، تو مرا از دنیای بی زمانیم به خود کشیده ای و حرص و ولع پایان ناپذیرت را بر من غالب نموده ای، حالا من در مخوف ترین سلول های زندان تو اسیرم، اما امروز روز حساب من و توست، امروز روز باورهاست، امروز با یک سیلی بر صورتت، ساکت و بی پروا از درون تو خارج می شوم بگذار دیوانه بخوانندم، وقت پرگشودن است امروز قانون آزار دهنده ات را می شکنم و با تو در پای میز محاکمه حاضر خواهم شد، دیگر به چشمانت نخواهم نگریست، تا شقایق ها را جایگزین آن سازم.

 حالا  دیگر در آسمان ها در اوج بی زمانی زندگی خواهم کرد. دیگر رازقی های عشق همراه من خواهند بود. من دیگر فقط به استقبال عشق خواهم شتافت، دیگر مرگ باورها را نخواهم دید، حالا دیگر هر روز تا  طلوع خواهم رفت معنی سحر را از خودش خواهم پرسید، گام هایم را تا سرزمین مهر پیش خواهم برد، دیگر برای هر نفسی قیمت تعیین نخواهم کرد و به پای نفس های عاشق خضابی از ژاله های چشم خواهم گرفت، دیگر انگیزه ام تا ناکجا آباد نخواهد بود پای در راه کهکشان ها خواهم گذاشت و تا پیش خدا خواهم رفت.


 
 
دریغ و حسرت
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱٩
 

حکایت من دیوانه به از این نشود، که تیغ دوستی همیشه بر دل دارم:

اگر به ترحم به یار بنگرم که سراسر به تقصیرم،

و گر به عشق و عنایت چه فتنه ها دارد.

عجب زمانه ای شده ، اظهار عشق بی معنی است .

پس همان که عشق خود پنهان دارم و گوشه عزلت نشینم و فقر، و کار بی وفایی دلبر به وقت سحر واگذارم.

 فقط همین را دانم که حریف میکده مرا نصیحت ها فرمود:

که تو را نشاید عشق بازی در این زمانه پر رنگ و ریا.

ولی افسوس که عشق چشمانم بر حقیقت بست، و اکنون رسوا و افشایم و در جوش و دریغ و حسرت.

ولی چه سود؟...

کنون با تو می گویم که اول راه و در طلبی:

 که راه عشق بس نفس گیر است و در آخر ...


 
 
خاطر یار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱٩
 

ایکه خال رخ تو سجده گه بوسه ماست      

                                                     خاکبوس  قدمت  را   مژگانم  به  قفاست
ساقیا  بنده  نوازی  کن  و  بر گیر  نقاب   

                                                    چو فراموشی کنی،بر من دیوانه جفاست
چون رقیبان خبرآرند به غیراز تو مراست   

                                                    کذب محض است ، در این نکته  خطاست
لحظه ای  خاطرت  از  یاد  غلامی  نرود،  

                                                    هرنگاهی که کنی درد مرا همچو دواست


 
 
برای عشق زندگی کن
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٩
 

لحظاتی چشمانت را برهم گذار و فکر کن ، بر دنیای پدیده ها، و هزاران رنگی که در وجود آدم ها حس می کنی،  آنگاه رویاهایت را تجّسم کن.

حالا ناگاه چشمانت را بگشای،

دیده گانت را که خود معجزه ایست از شکوهمندی خلقت به بصیرت آشنا کن، حالا یک اصل ثابت وجود دارد :

و آن اصل تغییر است ، حالا می توانی ، تغییر کنی و هنرمندی در زندگی همین است. اکنون می توانی بخش اعظمی از شکوه حیات را، که عاشقانه زیستن است برای خودت ترسیم کنی و دیگر فقط عاشقانه ها را ببینی و مراحل سیر و سلوک پدیدار خواهند شد.

گلهای زندگی معطر و شکوفاتر و دل انگیز تر خواهند بود و تو دیگر علف های هرز را نخواهی دید و خود را در پرتگاهی هراسناک نخواهی یافت.

"" پس  برای عشق و در شکوه  عشق زندگی کن""


 
 
سوالی از صاحب میخانه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٩
 

ازصاحب میخانه بپرسیدچرا چون و چنین است

                                                         خرسند یکی گشته وطفلی چه حزین است
قومی  به  سر  گنج  نشانی  و  به  اورنگ ،

                                                         قوم  دگری  را  سر  و  بالین  به  زمین است
سیراب  گلویی  به  شراب  و  می  و مستی

                                                         یک حنجره  چون خاک  بلا  تشنه ترین است
ما  مفلس  و  درویش  و  قلندر  به  خرابات ،

                                                         همسایه ی  ما  ساکن  مینوی  برین  است!
یک  بنده  سیاه  و  دگری  ماه   چو   مهتاب

                                                         و آن  یک چو پرِکاه و یکی سخت و وزین است
مانند  منِ  بی  کلهی  رانده   ز   مکتب ،

                                                          آن  شیخ  عبا دارد  و  دستار  و  متین  است
دیدیم  یکی  اهل  خیانت  شده  یک  عمر

                                                          آن  یک  پی  اسرار به دار است و امین است
پرسید   غلامی   شب  آدینه  ز  آن  یار ، 

                                                         گفتا که مپرسید  همین است ، همین است!

 


 
 
مهتاب و شهاب
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢
 

شربت  لعل  لبت  به  بود  از شهد  و  گلاب           

                                                            دردهایم تو شفا می دهی از پیچش و تاب
آستان  حرمت  گلشن  و  سیراب  سرشک       

                                                           خوشم از اینکه بنوشم  ز  سبوی  تو شراب
همه جا روی  تو  می بینم و باقیست مجاز    

                                                           بوی ریحان و  گل سوسن و مهتاب و شهاب
نتوان  کرد  بیان  عارض  و   ابروی  خمت  ،    

                                                           نه به هشیاری و نه مستی و در موقع خواب
نکته اینجاست غلامی شده عاشق چه کند؟           

                                                          نه به هشیاری و  نه مستی و در موقع خواب


 
 
درویش
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢
 

راه  را  بنما  به  این  درویش  بر  میخانه ات       

                                                        تشنه ای  سیراب   کن   از   باده   پیمانه ات
عشق را پرجوش کن،ازجوشش مانوش کن    

                                                       مستی ات راکن فزون، مستانه کن افسانه ات
ما بهشت وباغ وگلشن بر جهان بخشیده ایم  

                                                       رخصتی  ده  تا  بیاسایم   دمی   در   خانه ات
گردش   ایام   باشد   غرق   در   انوار   تو     

                                                       تا که جان  باشد  مرا ، باشم  همی  پروانه ات
یا که معشوقم  و  یا  عاشق مرا فرقی مباد 

                                                      مانده ام  در  عاشقی   و  هم چنان  دیوانه ات
حاجتی  دارد  غلامت  از  ازل  تا  رستخیز ،   

                                                     بوسه  بر  خالت  زند  سر  را  نهد  بر  شانه ات