کشکول عشق

باغ ارم
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۳۱
 

 

 

سرخوشم چون که شبستان توباغ ارم است 

                             هرکجاگام زدم محفل و خوان کرم است

خانه ومکتب ومسجدحرم ودیرو کنیس

                               همه دادم به رقیبان بر تو خوشترم است

صبح و ظهرو شب ودرمستی و دربی خبری

                                خوش همان باد قدمگاه توچون بسترم است

هرکه راهست نصیبی زسما زهره و شمس

                                  ماه روی تو مرا هم فلک واخترم است

از ازل تا به ابد کیست مرا میر و مراد

                                   اشتیاق تو ونقش تو که تاج سرم است     

 

 

 

 

 

 

 


 
 
باغ ارم
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۳۱
 

 
 
شوق وصال
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٢٧
 

دل دیوانه ز عشقت به بهایی نفروشم                   به کمند تو اسیرم ، به رهایی نفروشم

چو به شور آمده جانم ، ز شباهنگ نوایت               شده آهنگ تو نبضم ، به صدایی نفروشم

نه که شیرین و نه لیلا ، نه که عذرا و زلیخا            رخ ماهت که فروزد ، به لقایی نفروشم

همه عمرم که بنالم ، شده این شوق وصالم          هله این درد تو باشد، به شفایی نفروشم

سر ما سجده به راهت ، که ببیند ز نگاهت             نه جفا و نه وفایت ، به بقایی نفروشم

سحرم نور تو دارد،  می ام انگور تو دارد                 می و مستانگی ام را ، به عطایی نفروشم

اگر از راه غلامی ، به حضورت برسانیم                 فخر این فقر و گدایی ، به طلایی نفروشم


 
 
افلاک و عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٢٢
 

کاش که مسجود خدا می شدیم                       از همه اغیار جدا می شدیم

عمر ز بی عشقی ما شد تباه                          در ره معشوق فدا می شدیم

غلغله کردیم و چه شیون زدیم                          کاش به حال و به ندا می شدیم

ما ز بهشتیم و ز افلاک و عشق                        همره خیل شهدا می شدیم

این همه اندوخته از ناصواب                              کاش فنا گشته گدا می شدیم

کاش چو آن پیر غلام سیاه                               عاری ز دستار و ردا می شدیم


 
 
تیغ مهر
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٢٢
 

بگذار شبی زائر چشمان تو باشم                    درویش سر سفره احسان تو باشم

هر چند شکستم همه پیمانه و پیمان               بار دگری میکده مهمان تو باشم

دیدی که اگر لایقم از باغ محبت                       خار و خسی از جلوه بستان تو باشم

بدکار بجز توبه به درگاه چه دارد؟                      تواب در خانه و دربان تو باشم

دیوانه چه حاجت که رود مسجد و محراب           ایکاش که مسجود به دامان تو باشم

تیغت بکش از مهر براین سینه پر درد               خوشتر که شکاری و به قربان تو باشم

فی الحال غلامت شده آواره هر کوی                بگذار که گوی سر چوگان تو باشم 


 
 
نگار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٢۱
 

 
 
روز الست
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۱۸
 

وقتی خدای من تو ، درهای رحمتت را یک جا به ما گشودی!

                          روز الست بود آن روز ، گفتی که آدمیم و ، دادی به ما وجودی

از عشق تک تک ما ، سیراب کردی و باز ، بر عشق ها فزودی!

آن روز روز نو بود ، یادم نمیرود چون ، گلهای باشکوهت ، هامون و دشت و کوهت ،

سرو چمان و گلها ، باغ بهار دلها ، باران و یار و دلبر ، هریک به مانمودی !....

ماه و ستاره آمد ، خورشید و اختر آمد ، بوی معطر آمد ، هرلحظه برتر آمد

                             بس شعرها سرودی ، اینها همه تو بودی :

دیدم که با چه شوقی ، پیش فرشته هایت ، مارا تو می ستودی

از ما چه آمد این جا :

درها همه ببستیم ، پیمانه ها شکستیم ، زنجیره ها گسستیم ، با هر بدی نشستیم

                            غیر از تو هر پلیدی ، آمد همان پرستیم

                            اکنون فقط تو دانی چیستیم و چه هستیم


 
 
شکرستان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۱٥
 

دانی همه جا شرح جمال تو نوشتم؟                            در دفتر دل حاصل حال تو نوشتم

زآن روز که دستم بگرفتی به دو دستت                         شعر و غزلم را به خیال تو نوشتم

از لعل شکربار تو چون بوسه چشیدم                           با آب حیاتش همه فال تو نوشتم

بوییدم ازآن نکهت گلهای وجودت                                 افسانه آنرا به دو بال تو نوشتم

سری ست میان من وتو فاش مدارش                          این نکته فقط بهر کمال تو نوشتم

لبخند غلامت شکرستان لب توست                            آزادگی ام را ز وصال تو نوشتم


 
 
اسیر عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:۱٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۱۳
 

به کمند تو اسیرم به کمان تو شکار                      لاجرم عاشق زارم به گلستان تو خار

زیر چتر گل رویت دل و جانم به گرو                        دگری نیست کنم قبله بجای تو نگار

عاشقت هرچه ملامت کشد ازسوی رقیب             باز جانش کند هر لحظه برای تو نثار

به تبسم همه کس روی ترا کرده نظر                    خار را کی شده بر دیده برآرند بکار

باز کن غنچه رویت به تمنای غلام                        یک نفس عطر وجودت به سر خار ببار


 
 
مشتاق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۸
 

گفتیم و شنیدیم دوصد پند در آفاق                         خواندیم و نوشتیم بسی شعر در اوراق

افزون ز هزاران گله دیدیم و شکایت                         صد نامه گشودیم یکی بود ز عشاق

افتاد چو بر نامه تو چشم دل ما                             دل گشته به بوسیدن دستان تو مشتاق

محروم مکن چشم غلامت زجمالت                        یک بار دگر کن به من این مائده ارفاق


 
 
سرآغاز تویی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٦
 

ای حرف سرآغاز سبب ساز تویی                   در غربت دل نوا و آواز تویی

بخشنده تو و گناه بی حد ازماست                 آنکس که کند همیشه اغماز تویی

از سینه ما برون شده راز نهان                      آن میر که نشکند ز ما راز تویی

یک عمر به عشق نفس صیاد گذشت            معشوق نهان که نی کند ناز تویی

این چرخ فلک شکسته بال و پر ما                 ای شاه امید ما به پرواز تویی

رحمی به غلام خود  نماصاحب شمس          مشکل بگشوده از همه باز تویی


 
 
سوخته پروانه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٥
 

 

گردت ای شمع ببین سوخته پروانه منم                همچو مجنون که به لیلاست چه دیوانه منم

نه مقامی که بنازم نه جلال و جبروت                    آنکه مسکین و گدا گشته به ویرانه منم

شادم از آنکه بتی همچو تو در قبله ماست           عشقبازی که مقیم است به میخانه منم

نازنین تر ز تو شیرین به کجا بوده و هست            تیشه بر کوه زنان تا که شد افسانه منم

تا نفس هست همی بر دل و بر جان غلام            آنکه هردم بزند حلقه بر آن خانه منم


 
 
دلدار یکیست
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٥
 

در شب مستی و می ساقی دلدار یکیست            شمع و پروانه یکی دلبر و دلدار یکیست

همه گیتی اگر غرق چمن باشد و گل                     درچمنزار دل ما گل بیخار یکیست

مدعی هست فراوان که کند دعوی راز                    لیکن اندر دو جهان مخزن اسرار یکیست

جارچی جار زند واعظ و مفتی به خروش                 همه از بیخبران راوی اخبار یکیست

محتسب گفت بیاسای توآسوده نگهدار منم           گفتم آسوده توهم باش نگهدار یکیست

از ارادت بود این نکته که گویم یاران                     خم نه پیش همه کس مالک و دلدار یکیست

نامه کوتاه که این پند به شاهست و غلام            برهمه خلق جهان شاه و سپهدار یکیست