کشکول عشق

برای عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٢٥
 

و چه شکوهمند است برای عشق به دنیا آمدن، و چه زیباست عشق را نگریستن و چه بسا امید بخش است برای عشق زیستن، و چه مبارک است برای عشق لبخند زدن و چه لحظه ی بی نظیریست برای عشق جان دادن پس سلام بر عشق.

شاید برای هر کدام از ما فاصله ای تا مرگ نمانده باشد شاید لحظه ای دیگر حتّی مجال نیابیم گلی را بنگریم ، شاید باندازه چشم بر هم زدنی وقت نباشد تا باز به هم سلامی کنیم و شاید ... .

پس پنجره ها را بگشائید گیسوان مواج آفتاب و یا امواج نورانی مهتاب را با نگاه گره بزنید، وجود را از تعبیر خاکستری و بی رنگ تهی سازید، عشق رنگین است، بوی خوش عشق کائنات را فرا گرفته رنگ عشق کاملا هویداست. زندگی سبز سبز است پس چشمانتان را بگشائید که زمان گذشت، چشمان دل را می گویم بگشائید بگذارید روشنی آبی ماه، نور سفید خورشید وجودتان را روشن کند، باغچه قلب ها را گلباران کنید، زمان لبخند فرا رسیده، بله فرا رسیده، از من و تو نگذشته ،از هیچ کس نگذشته لبخند همیشه زیباست .مرد و زن پیر و جوان نمی شناسد. نگاهی به صحنه زندگی بیانداز فصل هایش مختلفند آیا هر کدام رنگ و بوی خود را ندارد؟ پس ای عزیز بیا تا با هم دست در دست، شانه به شانه، همنفس و همدل به دیدار طلوع و غروب خورشید برویم بیا تا شبی چشمانمان را در کویر وسیع به کائنات خیره کنیم و هر کدام برای پیوند عشق و انسان دعا کنیم.


 
 
شاد باش و شاد زی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٢٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٢٥
 

خانه   ویرانه ای  بود  اندر این  باغ ارم

                                                    هّمت  مردانه  این  ویرانه  را  آباد  کرد
می توان  پس  با   همین  کردار  نیک ، 

                                                    هر دل بشکسته  را از بند غم آزاد کرد
پس شکرخندی بیار و نیک کن گفتار را

                                                    عاشقی را میتوان اینگونه هم بنیادکرد
شاد باش و شاد زی دراین سرای رفتنی

                                                     تا  به پنداری نکو  آیندگان را شاد  کرد


 
 
زمین کربلا
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۱٥
 

هزار جلوه ز عشق بر زمین اگر برجاست                      چه تربتی به از زمین کرببلاست
ز آن نماز عشق که ادا شد ظهر عاشورا                       ببین که کعبه و قبله ز آن زمان برپاست
چه بی نهایت است دریای ثارالله برای وضو                    که جلوه اش در آن حرم همیشگی پیداست
که بود اقامه کرد آن نماز آزادی                                    حسین نور چشم علی و مادرش زهراست
به هر دمی که بیایی در آن سرای رفیع                        بلور عشق نمایان و تشنه نجواست
بیا و ببین که هفتاد و دو تن پیاله به دست                    به شرب شرابی ز دست آن مولاست
نظر نما به آن مقام که صاحبش عباس                         مثال روی قمر صورتش بسی زیباست
به گوشه ای زهیر بین به گوشه ای قاسم را                 به روی سینه مولا علی اصغر هم آنجاست
هم او که سر عرش برین دید روز عاشورا                      نماد احمدی ببین علی اکبر رعناست
ببین حبیب مظاهر چه خوش صدا گوید                        فدایی صد باره بر قیام آن آقاست


 
 
ابوالفضل (ع)
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۱٤
 

تاسوعای حسینی بر همه شیعیان تسلیت باد.

اینجا حریم امن علمدار کربلاست                       یادآور شهامت سردار نینواست
سقای تشنه لب قمر نهضت حسین                   آئینه جمال علی شاه لافتی است
یک جرعه گر بنوشی از این همت عظیم             بی شک همان به وجودت بسی دواست
اکنون در این مقام جلالت خضوع کن                   اینجا گذرگه عشاق و انبیاست


 
 
روزن عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۱٠
 

روزن عشقی بزن ، بر دل دیوانه ام                              بی تو دل آرام من ، با همه بیگانه ام
ز آن شب مستی مها ، رفتی  و تنها شدم                   مست و خراب آمدم ، ساکن میخانه ام
شمع وجود تو شد ، بر دل سنگم اثر                           نور تو را دارم و ، سوخته پروانه ام
یک شبم آباد شد ، باقی عمرم خراب                          گر تو نیایی برم ، فانی  و ویرانه ام
منتظرم هر سحر ، تلخی ما کن شکر                          از خم میخانه ات ، باده به پیمانه ام
حال غلامت ببین ، گریه کنان و حزین                           باز تو رونق بده ، خانه و کاشانه ام


 
 
اشاره
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٥
 

چند ثانیه سکوت و تأمل کن بوی خوش عشق و صدای دلنواز مهربانی تو را فرا می خواند، فقط منتظر اشارتی از توست.

نگاه کن به صداقت و پاکی آینه کسی تو را می نگرد آن هم از میان دریایی پر از مهر با آسمانی پر از وفا، پس دریاب معشوق را.

به روشنی آفتاب، به زیبایی ماه، به استواری کوه، به طراوت درختان، به عطر گلهای خلقت و بگو

تو خدای منی و من همیشه از تو می نویسم.


 
 
مقام عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/٥
 

جانا به لب رسان تن وجانم به نام عشق             لایق نما همه ایام باشم غلام عشق
هر جا قدم زند همه جانم فدا کنم                       جانم چه قابل و خونم به جام عشق
بر کوه بیستون بزنم تیشه از جنون                     شیرین کنم همه سیمرغ بام عشق
این معجزت بود که دهد هر یکی ز ما                   فرمان عاشقی به صفا و سلام عشق
بر هر زبان که براند سحر دعا                              از رنگ دیده هویداست هر کلام عشق
معشوق ما اگر که کند معرفت عطا                      پا می نهم به اطاعت به دام عشق
اینک که فصل بهاراست و وقت گل                       بشکفته باد همه لب ها به کام عشق
شکرشکن شود تب بلبل به گلستان                   آن نغمه ها که سراید مرام عشق
اکنون که واقفی نزنم لاف عاشقی                      می دان خدا  بود اندر مقام عشق



 
 
خلوتگه اندیشه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۳
 

دوست عزیز:

امشب پنجره احساسم را گشوده ام تا برایت بنویسم، اما نمی دانم خلوت اندیشه ام باز می تواند تندیس عشق را  بر بلندای آسمان توصیف کند ؟ آیا باز می توانم صدایم را تلنگری سازم تا قاصدکی باشد برای پیام شادی، هدیه به نگاهی خسته؟ خودم وامانده ام چقدر باید می رفتم و نرفتم، چقدر باید فریاد می زدم و نزدم، اما مأیوس نیستم می دانم روزهایی آسمان دلم ابری بوده ،قبول دارم که برگ هایی از دفتر خاطراتم خاکستری نوشته شده اما من ابرهایم را باریده ام، رنگ ها را هم ضمیمه دفترچه خاطراتم کرده ام و حالا دلی دارم به اندازه و رنگ آسمان، حالا از تو چه پنهان بهاریم. من قول داده ام که به هیچ وجه از شب هراس نداشته باشم.

 پس ذره ذره احساس عشق و محبت تازه متولد شده من از همین اول تقدیم تو که تا آن زمانی که نفس می کشم به وجودت تزریق کنم ، دلم می خواهد یک دنیا معرفت بدست بیاورم و بدون هیچ اغراقی تقدیم وجود تو کنم.

پس به من قول بده تا آخر این راه با من باشی.


 
 
جام شراب
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٩/۳
 
آن شب که مرا بر در میخانه کشاندی                           ز آن جام شرابی که ز خمخانه چشاندی
آراستی آن محفل و آن بزم شبانه                               ما را تو بر آن مستی جانانه رساندی
در دفتر دل دارم و در آینه جان                                آن مشک ختن را که به رخساره فشاندی
خوش باشم از این لیلی و این عشق جهانسوز                 مجنونم و دیوانه که ما را تو ز میخانه نراندی
اما چه شد ای دوست که خود رفتی و ما را                   بر هجر دچار و به خرابات نشاندی؟
ای یار خردمند غلامت به فغانست                              زآن شعر که گفتی و به آواز نخواندی