کشکول عشق

هم جوار میخانه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱/٢٥
 

محتسب آمد شبی میخــــــــــانه را ویران کنــــد

                                                          تا که مستان را همه دینــــــدار و با ایمان کند
خون ز چشمـــــــــش موج می زد کـــــف به لب

                                                          تا به شـــــــــــلاق غضب تنبـــــیه بدکاران کند
یک به یک میخـــــــوارگان را زد به شــــلاق ادب

                                                          بلکه آنان را به کیـــــــش خود درآن پیمان کند
فایق آمد خستگی او را ، سخنور شد به جمع

                                                           تا به پنـد و موعظت منعی به آن مستان کند

چون سحرشد مستی مستان دوصد گردیده بود

                                                          جرعه آبی خواست تا آن خستگی پنهان کند
ساقی مجلس بر او پیمــــــــانه ای آورد و گفت

                                                         شــــــــربتی آورده ام یا این کنـــــــــد یا آن کند

محتسب لاجرعه نوشیـــــد آن یکی پیمـانه را

                                                         در سماع شد ناگهان تا نغمــــــه بر جانان کند

دم به دم او هم جوار «می» شد و میخانه ها

                                                         تا که وصف می پرستان بر ســــــــر میدان کند
آبرو برد آن غـلام از مفتی و ملای شهـــــــــــر

                                                         تا به مستی روز و شب تبلیغ بر ایمــــــان کند

 


 
 
تا دیار عاشقان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱/٢٥
 

نمی دانم عاشقان در کدام ساحل در انتظارند ، یا در کدام مسیر نشسته اند یا اینکه در کدام بیابان سرگشته اند ، تا من صدایم را در طنین با شکوه صدایشان بیامیزم. بهارم را در سر سبزی آرزوهایشان و دعایم را در دعای نیمه شبشان پیوند زنم.

حالا نیمه شب است و از دیدگانم پنهانند و شمع وجودشان را لایق نیستم ، ولی عشقشان را باور دارم .چشمانم را می بندم تا در عالم رویا بر دستانشان بوسه زنم، و باور دارم وقتی چشمانم را گشودم خواهم توانست تا فصل عشق برایشان بنویسم و هر گاه قلم یاری نکرد یا انگشتانم از حرکت باز ایستاد و یا چشمانم دیگر یارای بیدار ماندن را نداشت تا  همان فصل برایشان نفس نفس خواهم زد. و آنها را سوگند خواهم داد تا در عید عاشقیشان مرا هم سهیم کنند، دستی هم از من گیرند یا مرا فرش راهشان سازند، بله بهانه ام امشب برای نوشتن عاشقانند، کسانی که نگاهشان با نگاه معبود و مقصود آشناست. آهای عشاق!  شما تا سر چشمه نور رفته اید ،شما تا سر منزل سرسبزی بهشت شتافته اید ،تا سر حد وفا  و دروازه های عشق را در نوردیده اید .

آهای اردوزدگان دیار محبت! آهای افسون شدگان سرزمین محبوب! دلواپس ما هم باشید ، ما را در این باتلاق های گمراهی تنها نگذارید .ای مسافران دیار آرزوها هر لحظه تان عید شماست، آهای کاشفان رمز درگاه! ای دریا دلان ای پیشکسوتان مهر، ما هم بی تاب تا رسیدن به بی نهایتیم، ما را به میهمانی عشق فرا خوانید ای بند گسستگان از  دنیای فانی.


 
 
بت من
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱/۱۸
 

من ترک هـــوش کردم ، آنگه که دید چشمـــم

                                                   رخســــار ماهت ای یار ، از آن زمان  چه مستم
در جای پایت ایدوست ، همواره سجـــده کردم

                                                   بر منبـــــــــر و به بازار ، گوینــــــــــد بت پرستـــم
باشـــــــی اگر بت ما ، در پای تو بمیــــــــــــرم

                                                   مسجد نخواهم و دیر ، خواهم همین که هستم
تسلیم گشتـــــــــه این دل ، در ناوک نگـــاهت

                                                   عشقت همیشه باشد ، چون گوهری به دستم
در اوج باشـــــــــد آنکه ، یکـــــــدم بدیده رویت

                                                    برمن چه فـــــــــــرق بادا ، در اوج یا که پستـم؟
خــوش باد این غــــــــلامی ، کز دولت تو دارم

                                                     یا اندر آتشـــــــم یا ، در گلشنت نشستــــــم


 
 
سکوت شب
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱/٥
 

بشنو از من سکوت شب را

خاطرم هست آن شب آسمان رنگین بود

درفراسوی افق کوه از نور چو پرچین شده بود، چشمه ها می جوشید

چه طربناک شدم از شب بو    

نم نمک آمدم از کوه به زیر پیش رویم دیدم گل وگندم باهم

سقفی از عشق برای شب یک قاصدکی ساخته اند

پونه های لب جوی بوی دیدار خدا را می داد         نگریستم به افسانه شب

زهره از دور به من چشمک زد، ماه خندید به این جلوه عشق !

و من خسته به وجد آمدم از این همه شور، چه شکوهیست دراین پهنه گیتی

 شب چه زیباست، نگریستم به دشت کلبه ای بود آن سو 

 غرق درنور

پنجره ای روبه درگاه خدا داشت

نگریستم در آن خانه دل

غرق در نور  شمع ، شمع درسوختن، وآن همه پروانه به دورش در رقص

حال آن جمع مرا از خود بی خود کرد...

 چه دلی دارم من

این همه عشق مرا غرق تمنا ز خدا می سازد.


 
 
چشمان غزال
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱/٥
 

ساغرم هرچه که مستی است به رخساره من

                                                           از شراب  و  «می» و می ریز ز میخــــانه تست
هر چه دارم به ســــــرایم که به آن ناز کنــــــم

                                                           از ســـــــرا پرده نیکوی و کرمخــــــــــانه تست
هرچه بت دارم و هر کو صنــــمی در بر هست

                                                          جمله زاینــــــده و سازنده ز بتخــــــــانه تست
این خطوطی که نویسم سر هر کوی و سرای

                                                          همگی دست نویس و ز کتب خــــــــانه تست
این نگاهی که به دنیا ز ســـــــــر عشق کنم

                                                          از دو چشمان غزالیست که در خــــــانه تست
مه لقا هــــــــــر چه غلامی کنم و جور کشم

                                                         مصلحت گشته چنین سّر نهانخـــــــــانه تست