کشکول عشق

مقیم دل
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٢٩
 

مفتی شهر بی نشان ، گفت طواف کعبه کن
                                                     کردم و معتکف شدم صاحب کعبه گو کجاست؟

گفت نماز شب بخوان ورد بخوان و شب بمان

                                                    خواندم وسرزدم به سنگ پس مه آرزوکجاست؟

پیر مغان رسید و گفت ، آینـــه کن دل از غبار
                                                     ور نه به تا ابد کنی ، نالـــه که نور او کجاست؟

رفتم و شستم آن غبار گشته مقیم دل نگار

                                                    خم شراب دارد او ، حال بگو ســــبو کجاست؟
داد سبو غلام پیـــر ، گفت بخور شراب سیر

                                                    لیک به مفتیان شهرجای سبو مگو کجاست؟


 
 
خوش باد
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٢٤
 

سنگ باران شدم از سنگ صبورم                                                                            "  خوش باد"

لعن یاران شدم از شمع حضورم

                                    "  خوش باد"

آنکه پنداشتم از عشق زند زار مرا

برده ام کرد وفرستاد به گورم  

                                   "  خوش باد"

آنکه هرشب به لب لعل زدم  فال خوشش 

اشک خصمانه بپاشید به نورم

                                  "  خوش باد"

من که گفتم که تنم پست ونحیف است و نزار 

از همین لحظه بدان کمترمورم

                                  "  خوش باد"

الغرض تا دم آخر نکند شکوه غلام

تابدانی تهی از کبروغرورم

                                  "  خوش باد"

به تلافی نکنم یاد توخاموش ز دل 

از چراغ دل تو غرق سرورم

                                 "  خوش باد"


 
 
آشنای عاشقان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٢:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/۱٩
 

خوش آن صورتی را که دارد شمیم                 برافشاند آن عطـر خوش بر نسیم
خوش آن آدمی را که دارد نعیـــــــم                 شود با فقــــیران به نعمت سهیم
خوشا حال حاتم که این سان کریم                 که خـــوش آید از او خدای رحیــم
خوشا حــــــال یاران عهــــــــد قدیم                 هنــــــــرها بر آمد ز آنان عظیــــم
خوشاکیش مجنون که بیحد صمیم                 که لیلی شکست کوزه و او حلیم
خوش از حال عیار بی زرق و سیم                   که دلبــــــر شده بر دل او مقیــم


 
 
من و شب همسفریم ...
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/۱٩
 

دلقکی می نویسد شب و روز

از بهار، از گل و لاله و باغ

از نور، از گلبرگ و چراغ، از هوای خفه تفته داغ

گاه از وقت طلوع تا به غروب

می شود دلقک ما ،  پر از رنگ و لعاب

گاه مستی کند و نعره به آفاق کشد

گاه چون طفل فقیری گریه کند، گریه برآن طوطی سرگشته افتاده به خاک،

می نویسد همه اطراف پر از لاله و باغ، می نویسد از آه، می نویسد از کوه، می نویسد ز رخ بلبل افتاده به چاه، همه جا مملو از قهر و کلام است و نفاق، غرق در رنگ شده دلقک بیچاره ما، همه جا پرسه زند دلقک ما، رفته بود قله شهر، آن بالا، پشت آن قصر طلا، همه جا ساخته از سنگ بلا، گل بود، طلا بود، پر از رنگ و جلا، دیوارها زنجیر بود، می گفت: ظاهرم آرام است، ولی در پشت شبستان دلم، چه هیاهو برپاست.

 آنجا آن بالا گل زیاد است ولی، خفته در چنبره شاخه خار، پر  و انبوه ز صد شبنم آه، می گفت داخل قصر پر از دیو و دد است، می گفت که برعکس در آن گوشه پائینی شهر، چه خمارند و به خواب مردم گوشه شهر، پس چرا رنگ همه زرد و همه گریانند؟ چه کسی گفته که من در خوابم؟ می گفت، من و شب هم سفریم، شب ها را شب، بار غم های مرا حمل کند تا خود روز، روزها را من، بار سنگینی شب می برم تا به غروب، او نالید و گفت: پشت رنگ ها پنهانم، گرچه می خندم من، ظاهرم شاد ولی... آه طفلان یتیم، فقر و بیچارگی مردم این خاک طلا، می برد روح مرا تا ته کفرستان ها، آه اگر کفر به این است، باز تا شام ابد، من و شب هم سفریم. چه کسی می شنود، نعره و فریاد مرا؟

 بیداد بس است، آه، خاموش کنید، آتش سوزان ز تن خسته مهتابی عشق، نه کسی می خندد، نه کسی گریان است، همه در پشته و دیواره ی بغض پنهان اند، چه زمان می شکفد غنچه بغض؟ تا که شاید اشک ها، سیل شود، ببرد خانه ظلم، سینه آتش بارد، چشم آن دلقک ما تا ابد خون بارد.


 
 
میلاد خاتم الانبیا(ص)
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٢
 
 
بیایید بیایید که انگشتر توحیـد نگین شد
                       که میلادهمایون محمـد(ص) به زمین شد

ببینید ، ببینید بهار آمده بر پهنـــــه گیتی
                       وزین غنچه خوشبوهمه جا عرش برین شد
 
بنوشید بنوشید شراب خم میخـانه مینو
                      طلوع سحـــــــر تار از این شــــــاه امین شد
 
دف و چنـــــــگ و نی و عــــــــــود بیـارید
                      نوازید ، که عشق آمد و با شـــور قرین شد
 
بگویید ز دل هلهــــــله و کف به کف آرید 
                      حبیــــب آمده و تکیــــه گه اهل یقیـــــن شد

که اگر کعبه شده قبله گه شاه وغلامان  
                      زین بت شکن و صاحب اســـلام چنین شد

 
 
شرح لیلی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٢
 
لیلیاشرح نخواهی که کیایی وبیایی وضیایی
                           چه روی یا که بمــــــانی گل گلزار وفــــایی
به گل سوسن و این خار چو میــــنوی بهاری
                           نکنم باک و نویســــم که بقـــــایی و نوایی
تو گل سرسبــــد خانه عشـــــاق و نگــــاری
                           تو تن مست صفت را چو جلایی و سمایی
همگان حســـرت آن آه جگر ســــوز تو دارند
                           بدرم پرده و گویـــم به همــــــه درد ، دوایی
ته چشمان غزالت دوسه صـد سرّنهانست
                           تو بگو با گل سوسن ز چه رو قفل حیایی؟
ما سه کس پیروموجیم وبه دریای خروشان
                           اگرت حال چنین است به خدا عین خطایی