کشکول عشق

بهاران
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱٢/٢٧
 

سپیده دمیـــــــــــد و باز بهــــــــــاران آمد

                                              چه دلخوشم که سروشم ز آسمان آمد
مخسب که سوسن و نسرین و بوی بهار

                                              به شوق روی دل انگیــــــز عاشقان آمد
گشای دفتر عشق بخوان به نغمه خوش

                                              ببین که بلبـل و قمـــــــری ز آشیان آمد
نگر دمی به بیـــــــــابان و دشت و چمن

                                              شراب و باده صــــــافی بسی روان آمد
عجوززمستان رفت وباد صباست میوزد

                                              جمال دوست نگر ، ببـــــــین عیان آمد
به یمن این خجسته غلامی بشور وشعف

                                             شبم گذشت وطلوعش چه شادمان آمد


 
 
قصه ام تنهائیست...
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٥٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱٢/٢۱
 

من نگاهی دارم ، در نگاه معشوق

روی زیبایی آهنگ بهار

روی هر قطره ز باران و نسیم

روی آرامش گل های طربناک شمیم

خالص و ناب ، بی زیان چون مهتاب

گرم چون آفتاب جوان

غرق لذت از عشق ، در همه افکارم ، در وجودم

بیکران می بینم ، قاب معشوقم را

غصه ام نیست قفس ، قصه ام تنهائیست

شعرهایم همه در نغمه اوست

در خم کوچه تنهایی من ، پنجره ای هست به نورانی ماه

یار من ساکن آنجاست ، گاهگاهی به نگاهی دل ما می لرزد؛

کاش این پنجره را بگشاید .


 
 
نخل سوخته
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱٢/۸
 

سروی چمیده روی خاک بدیدم که خفته بود

                                              بر سجـــده گاه عشق سرش را نهفته بود

بر پای نخــل سوختــــه دیدم ز خون ســــرخ

                                             صد لاله هــــــــــر طرفی زان شکفتــــه بود

ای کاش آن شـــب مستی در آن دیـــــــــار

                                             اندر هــــوس نبودم و چشمم نخفتــــه بود
آن شب بجای تیشه ز انگشت دست سرو

                                             نقشی به خاک  ز نقشه ایران بسفته بود
با من که بود ساعت قبلش به عشق گفت

                                             در عالم خیال بر آستانه عــــــرش رفته بود


 
 
ساکن کوچه باران
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱٢/٦
 

ساکن کوچه بارانم من

ابرها می بارند همچون دل من ،

آن یکی آب زلال ، این یکی خون ملال

و یکی نیست بپرسد که چرا من ؟  و من این نکته نوشتم اینجا ؛

خسته ام ، خستگی از رنج بلا خیز زمان

من یکی شاعر دل سوخته ام ، کز سر عشق ، آسمانم ابریست ، که دل و دیده به هم می بارند

شاعری مست و خرابم ، شیدا ، تنها و غریب

آشیانم ویران ، آشنایم رفته ، همه از عشق نوشتم ، همه از عشق بگفتم

دل به معشوقی دارم که از او بی خبرم ...

همه جا هست ولی نیست دمی هم سخنم ،شایدم نیست  ،  ولی دیده دل می بیند

که در این نزدیکیست ؛

همه مجنونم دانند ، کاش می دید پریشانی من!

دل ما گشته هدف ، تیغ ، تیر ، شمشیر ، گو ببارد هر آن چیز که هست ،

که یکی اینجا هست  بیگانه و دیوانه و تنها و غریب

کاش اشک هایم را ، روی گلبرگ شقایق می دید

ساکن کوچه بارانم من...

منتظر می مانم ، من و او منتظر یک شب  و روزیم ولی ،

شب من تیره و تار ، شب او مهتابی...

شب  من غرق تمنا و نیاز ، اشک و آه است و گداز ،

اوست در خواب گران ، غرق رویا و خیال ، روی یک بستر نرم...

و من خسته بود جایگهم کوچه بارانی شهر !

روز من نیز چنین است به رسوایی وننگ ، پیش آدم هایی ، گاهگاهی رنگ به رنگ ، جنس دل ها همه سنگ ؛

دل من منتظر نجوایی است ، از لب دوست به آواز قشنگ ، به من زار بگو ، خانه دوست کجاست؟

ساکن کوچه بارانم من ، شغل من عیاریست.


 
 
گناه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۱٢/٢
 

امشب از عشق سراغی ز من خسته بگیر

به خطایی من شیدا ز تو کردند جدا،

من که لبریز حقایق شدم از هجر چرا ، رفته ای از خانه ما؟

حکم از کیست بگو ، با من مفتون تو بگو رفته کجا ؟ کیست حاکم ؟

از چه بردند از آن میوه ممنوعه به کام؟

آن دو خوردند ، چرا خانه ما گشت خراب؟

این چه رسمی است نگارا ، که ز افلاک نشاندیم به خاک؟

آه از این بخت سیاه                  وای از این عمر گناه

سر بدارم کردی ، خاکسارم کردی ، آشکارم کردی

چه ثمر داشت تو را، تو مگر دوزخ و آتش داری؟

کار من اینجا چیست ؟ من در این مطلق تنهایی بیداد ، چه فصلی دارم؟

 گاه سبزم چو بهاران ، گاه همچون آتش تیرم به تابستان ، گاه زردم همچو پاییز خزان همره بادم پریشان ، برگ هایم زیر پای این و آن....

آه : این روزم سیاهم ، من از این تاریکی و از این سیاهی بس گریزانم.