کشکول عشق

برای دل شکسته خودم در همه عمر
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢٥
 

صدای غرش غم ها قرین من است، همیشه بوده و هست، نمی دانم صدای لرزش دستان من ز کجاست؟ ولی، به باورم هست برای دل شکسته من نه مرهمی هست و نه دواست، همیشه اضطراب، مونس ما بوده و جفا سایه او.

 که هرچه اشک هست همی ز چشم من و لبریز از صورت ماست، مکن تو اعتراض بشنو کمی سخن ز ما و منی کم کن، تو خواهی برو، خواهی بمان، فقط بدان خدا با ماست، که بخت ما سرشته چنین ز روز ازل که سیاهیش پیداست، دگر تفاوتی نکند دلی بتپد برای کسی چو من، چرا که غلام همیشه خاطی و رسواست، سلیقه ما خوب بوده و عالی، لباب از عشق و مهر وشیدایی، ولی چه سود، که هر که گرفتم به دوستی، شبی چو گذشت، زخم خنجرش برماست، و حال گرفته ام دل از این زمانه صد رنگ و پر ز نفاق، که هرچه هست در این روزگار برای همچو منی خالی از طراوتی و صفاست، پس تو گوش کن دگر مشکن دل ز عاشق مست، چرا که افتد  او از آن شکستن به خواری و پست، مزن به سرش سنگ و چون سگی مشمار، گذار که بمیرد به حال خود، شود هر آن چه که هست، تو دل دگر مسوز بر او، به خراباتش گذار و برو، که راه میکده پیدا کند خودش، به چپ بود یا که براست، صلاح و مصلحت خویش برکسی بسپار، که هم چو خودت باشد و نپرسدت که چراست، حال سخن کم کنم و به خدا می سپارمت، که بدرقه راه تو دعایی ز ما و سلامت تو را ز خداست.


 
 
مراد دل
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢٥
 

تا به سرای دوست من ، خانه بخـــانه میروم      

                                                              هر قـدمی به عشـــق آن ،یار یگانه میروم
گاه به اشک و آه گه ، با دف و ساز و با غــزل      

                                                              یا به اشارتی ز او ، یا به بهـــــــــانه میروم
مرغ دلم به دام او ، گوشه به گوشه می پرد    

                                                             گر ندهد مــــــــراد دل ، گاه شبــــانه میروم
گاه چو موج می شوم ، جانب اوج می شوم  

                                                            تا اینکه اوست دلبرم ، تا بیــــــــکرانه میروم
یاکه به قاف ویا به چاه بردل عاشقم یکیست   

                                                           یا که به پا و یا به سر ، سوی نشــانه میروم
گفتند غلامی بوده ای ،حالا مگر آن نیستی    

                                                          گفتم که شاهم کرده اومن هم شهانه میروم


 
 
باغبان گر پنجروزی صحبت گل بایدش....
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱٥
 


 
 
شبی با نفس باد صبا...
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱٥
 

به  که آن شب چه شبی بود عزیز،

از سرشب به دلم غوغا بود.

من بودم وشب پره وپنجره ها ،   

  شمع وپروانه وگل باهمه خاطره ها،

رو به آن کوی که آید نفس باد صبا.

همه باهم بودیم، همسفر باشب، ابر احساس صنم روی رخُم می پاشید.

گفتنی ها گفتم، درد و دل ها کردم ، وچه مقبول شنید،

صورتم را به نوازش بانسیمش می سود،  ساقی از مستی وشیدایی وصالش می گفت .

شمع می گفت زتوصیف همه شب پره ها .

 چه شبی بود آن شب!

خم می می جوشید  ، ساقی ساغری داد به من نوشیدم.

مست گشتم زسبویش     

آنگاه یادم آمد   خاطراتی که از آن یارسمیرم دارم.

بوسه ای می زدم از عشق به خال رخ او،     

درسحرگاه چه غوغا می کرد،

ارغوانی شده بود آن رخ مهتابی دوست،    

چون پگاه آمد ورفت،من به جای قدمش سجده زمستی کردم      

چه شبی بود آن شب...


 
 
سفر به نطنز
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱٥
 

عاشق ترین شقایق ، مخمور وصل یار است .....


 
 
درد دلی برای تو
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۸
 

و سلامی خسته و بی جان:

پلک هایم سنگینی می کنند ، غالب مردم در پرنیان یا آغوشی مهربان خفته اند، اما چشم های من گشوده ولی کاملاً اشک آلود و نمناک، اصلاً شاید باران باریده و من ملتفت نشده ام، حالا بیشتر چشمانم را می گشایم اما قلبم همواره تپش شدیدی دارد، علت فعلاً نامعلوم است، اما به یقین از خستگی است، چرا که در اثر همین خستگی ها و کم خوابی ها لرزش محسوس دست ها و پاهایم هم نمودار است. کاملاً پیداست که این روزها از شوق لبریز نمی شوم، چقدر دلم میخواست باز هم گرمای نگاه های عاشق، گام های بسوی مهرورزی را بیشتر می دیدم، اما چشمانم سیاهی می روند، گام هایم کند و سست شده است، اختلاف تنم با روحم بالا گرفته است، حالم از روال عادی خارج شده است، روح و روانم با پیکرم همخوانی ندارد و  مشکلات روی هم تلنبار شده اند، احساس ناامیدی و یاس قدرتمند به پیش می تازد، اوضاع  روح وروانم کاملاً متشنج و پیچیده است،  آتشفشان موج های لعنتی داخل سرم در حال انفجار است، به همه جا پناه میبرم، اما جان پناه اندک است ، من دل شکسته و غمگین در انتظار آینده ای مبهم و نامعلوم، در عذابی الیم می سوزم حالا از دریچه روحی که کوچک و کوچکتر می شود ،هراسان چشمم به دور دست هاست، البته حقیقت دلم با تو آشناست اما زمانه نافرمانی می کند، راستش در خلوت تنهائی هایم بعضی وقت ها از خودم بدم می آید، اما پایان راه حرفیست نگفتنی و سرّیست ناگشودنی.

و حالا که خستگی به مثال اهریمنی هولناک وجودم را احاطه کرده دیگر همه گل ها را، نورهای درخشان را، پرنده های زیبا را، عشاق بی همتا را، همواره سیاه و تاریک می بینم، حالا فضای خسته چشمانم دیوانه ام کرده و دیوانه وار می نویسم، پس بهتر است دیگر ننویسم تا مژگانم را دقایقی روی هم قرار دهم تا قراری باشد و شعری را از درونم برایت زمزمه کنم و بنویسم.

تو در کوچه پس کوچه های چشمان من عمیق بنگر و قدم هایت را روی شانه های خسته ام بگذار ،آنگاه قایق احساست را روی خون های قلبم پارو بزن و شبی ازشب هایت را اسیر چنگال بیرحمی اندرون من باش و سپس آهسته و آرام با سکون و سکوت آتش دوزخی جگرم را نظاره گر شو، و زمانی که از آن اسارت نجات یافتی از من کوهی با صلابت، اقیانوسی بیکران، خورشیدی فروزان ساخته ای.


 
 
زمزمه عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۸
 

همه شب زمـــزمه عشق به من جان میداد
                                                         باد مخمور صبــــــا مژده ز جـــــــــــــانان میداد

گفتم او را که به من گو که مرا دلبر کیست؟
                                                         گفت : آن کس که تو را بوی گلستــــان میداد

من ودل درپی اوشب همه شب مست وخراب
                                                         مژده آمد که تو را وعـــــــــــده پیمــــــان میداد

عاقبت آمـــــــده آن شب که مــرا نوبت وصل
                                                         سوســـــــن آن نوگل آزاده پرستــــــــان میداد

اینک از دو به یکی گشته دل سوسن ومن

                                                        میشد ایکاش خداعشق به یاران همه یکسان میداد


 
 
سرفصل زندگی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۸
 

دوست گرامی:

جایی نوشته بود آسمان را ستاره ها زیبا می کنند،

باغچه را گل ها و  چشم را اشک ؛

و من اضافه می کنم زندگی را عشق

و سرفصل آن تو.


 
 
بهشت مستان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱
 

هدهد خبـــــــــر آورد که مستان همـــــه جمعند

                                                      در ملک سلیمـــــــان همگی طالب شمعنــــــــد

از شوق شــــــدم راهی آن کـوی خــــــــــرابات

                                                      دیدم که چـــــو پروانه همـــــــــه در صف رقصنــــد

با عشق هم آغوش ویکی پرده نشین نیست

                                                      افســــــوس که اسطــــــوره و امـا چه غریبنـــــــد

از نفــــس چو آمد خبــــــــری تا که نســـوزید

                                                      چون یـک بت چوبیـــن سگ عماره شکستـنــــد

در وادی مستان همــــــه جا شـــور و نوا بود

                                                      ناگه همـــــــه شیفتــــگان سوختـــــه رفتنــــــــد

در حیرت از این قافـــــله بــودم که یکی گفت

                                                      اینهــــــا همــگی راهی درگاهــــی قصــــــــــــرند

اینها همــــه هفتـــاد و دو پیمــــانه چشیدند

                                                     تا اینـــــکه به خمخـــــــانه محبـــوب رسیــــــــدند

با معرفت و فقــــــــــر و فنا در شب میعـــــاد

                                                     تا وقت سحـــــــــــرگاه به میخــــــانه نشیننــــــــد

مشتــــــاق از این مستی آنان چو پریـــدم

                                                     ســــوزم به یکی ســکـه مسیــــن نخـــــــــــریدند

معشوق ندا داد ز کیهــــــــــــان که غلامی

                                                     این جـــــــمع ز ما حـــــــــرمت مستـــــی ندریدند

تعبیر من ازعشق همین است همین است

                                                     این قـــــوم بجز من ، دگـــــــران هــــــــــیچ ندیدند

انگشتری خــــــــــــاتم ما را چو نگـــــین اند

                                                   در خــــــــانه ما صدر نشیننــــد و شهیــــــــــدند


 
 
ای آسمان مرا دریاب
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱
 

ا

ای آسمان مرا دریاب

ای ابرها گریان شوید

که گریه شما هم چون سبویی از شراب فردوس است

و خاک ما تشنه این مستی است

پس باران دیدگانت را بر ما ارزانی دار

ببار بر خاک و ببار بر من، که من هم ذره ای از این خاکم

و چه طربناک می شوم از تو که از سرچشمه اهورایی

پس سخنم گوش دار، حال که هیچ چیز را با خود به عمق زمین نخواهم برد

هرگاه که باز هم از زمین باز می گردی به سوی آسمان

صدای لبخند سرشار از سکوت مرا هم با خود به آسمان ها ببر

هم چون سکوت بازگشت خودت

هم چون سکوت ملکوتی کرّوبیان

با آن یگانه یار بگو

مرا طلب از تو سبویی از عشق است و بس

پس ای ابرها گریان شوید که گریه شما سبویی از شراب فردوس است