کشکول عشق

راز نیلوفر
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢٩
 

عشق باید دردها را مرهمی باشد که هست

دشت های سبز را ، وسعتی باشد که هست

عشق را سادگی باید که همرنگ خداست

وسعتش اندازه کیهان پر از بوی حقیقت ، راز نیلوفر در آن ، راز رویاهای شب

سرمست و جاری در امید ، لحظه هایش بی ..... با اشتیاق

عشق ، واژه احساس گلبرگ بهار

واژه نجوای جوهر بر قلم ، بر صفحه پاک شفا

عشق یعنی آرزوهای وجود ، در زیر پای دوستی

رد پای آبی دریاست بر دشت سپید

عشق یعنی دردها لیکن به شیرینی قند ، مثل عسل

عشق را باور کنیم ، در جان ماست...


 
 
 
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢٩
 

ساغران را گو که اسرارم بسان گوهــــــر است

                                                     همچو آوازی زبلبل ، بر ورق چون جوهـــــر است
سرّما پیمانه وخم وشراب ووصف عشق شاهدان

                                                    بی نظیـــــــــر از روح و از جـــــان و ســــــــر است
پس مکن افشا تو اسرار نهـــــان تا جان دهی

                                                    آنگه آنجا نزد ما سیمـــــای تو چون اختـــــر است
پس خمش باش ودهن بربند ومارا سجده کن

                                                    چون که اســـــرار تو جانا دفتـــــــــر ما از بر است
حال ای مقصود ما همچون غــــــلام پیر باش

                                                    کن تصـــور ، او ز اجزایش همی کور و کـــر است


 
 
حکایت دلقک
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢٦
 

همنشین گشتم شبی باشیخ شهر             گفت : مشهور و منـــم ملای دهـــــر
اقتـــــدا بر من کنـــــد شاه و فقیــــر               سجــــده هایم روز و شب باشد کثیر
داشت دستار و عبــــــا و فخر و جاه               پر غـــــرور و ریش انبــــوه و سیــــــاه
چاق و فــــربه ، گردنی افراشتـــــــه               گونه هایی ســـــــرخ و گل انداختــــه
گفت:کیستی باما بگو ای زردروی؟                از کدامین مسلکی و شهــر و کوی؟
گفتم او را : دلقکم بس خنده روی                مطــــربم بر خلق عــــالم کو به کوی
سرخوشی آرم به هر بزمی وجمع                خنده میبارم گهی سوزم چو شمـع
خانه ای دارم خــــــــرابات مغـــــان                 در سحــــــرگاهان شود قــدم کمـان
ناله ها دارم شبــــــانگاهــان ز کار                 اشک بارم شب ز چشــــمم آشکار
گاه باشــــــــم آتشی در مـــاه دی                میـــــــزنم در آب رود شهــــــــر جی
گاه ســـــــردم بعد از ظهـــر ماه تیر                آتش افـــــــــروزم بلرزم در ضمیــــــر
لیک می افتم به پای یک یتیــــــم                 میزنــــــم زانو و میخنــــــــدم عظیم
می کنــــــم بر شاه مردان اقتــــدا                 تا یتیـــــــمی را در آرم از عـــــــــــزا
گفت ما را از چـه گشتی دلقکی؟                 از چه رو باشـــی به کارت متــکی؟
این چه بی عاریست در نزد  همه                 همچو میمون میشوی در همهمه؟
قدر آدم بیش از این باشــــد جوان                 سفــلگی کم دار و در مسجد بمان
هم چو من منبـــر برو در نزد خلق                 تا بپوشنــــــدت ردا و رخـــت و دلق
هم چو من باشی گهی اندر خفا                  از چه داری بر خودت اینسان جفا؟
گفتم او را بشنـــــو این دیباچه را                  تا رهــــــا سازی من بازیچــــــــه را
چون تو پنداری که از من بهتـــری                  من چنین پندارمت چون عنتــــــری
این سخن گفتم تو را از نای جان                  هر زمان خواهی بگویم در عیـــــان 
من بدین نازم که دلقک گشته ام                 می فروشم فخـــــر بر این مسلکم
من مناجاتم به درگه خنده هاست                در درونم گریه بر این بنــده هاست
بنده سیـــــم و زر و جوهـر نی ام                  بنــــــده بر آن گوهــــــــر افلاکی ام
بندها ببــــــــــریده ام از خوب و بد                 تا ببــــــــــــارم ابر خنــــــــــده تا ابد
از نگاه من تبســــــم نعمت است                 خنــده ها افزون ز قدر وقیمت است
تو نگه بر مرگ و من گویــم ز جان                 تو نگه بر عیب و من در عیشــشان
من به شــادی اشک ها آرم برون                 تو به افغــــان می کنی حزنی فزون
کرده ای یکدم تجسم چهره شان                 بعد ماتــــــــم یا که وقت خنده شان
چهره ها دروقت ماتم چون شتاست             وقت خنــــــده چون بهـــار دلرباست
آدمی در خنــده می گردد چو نور                  وقت ماتم چون شــــب ظلمت بگور
این جهان محجور شد از گریه ها                  بد چه دیدی خنـــــده را از مویه ها؟
مردمان درفصل شادی چونعروس                  در عزا چون خواجـــــه پیری عبوس 
خنده باشد چون بهار وگریه سرد                 خنـــــده دارو باشـــد و ماتم چو درد
خنده را باشدرهایی چون سمند                 گریه می بنــــدد غلامان را به بنـــد
حال ، می کن داوری این نامه را                   از ســـــرت برگیر این عمــــــامه را 
یک دو روزی خلق را خنـدان بدار                   ابر شـــــادی بر همــــــه عالم ببار
وآنگه از شادی شوی غرق صواب                 مرد و زن از خنـــــــده ات در التهاب
گر نداری همــــت این ابتــــــــکار                   این غلامت را به حــــــال خود گذار
تو برو بر منبـــــر و ما چون خـرت                   تا ابد مفلـــــس فــدای آن ســــرت
تا قیامت هم بدان من دلقــــکم                   بنگر این گردن که همچون لک لکم
لیک می دان بوده از آن ابتـــــدا                   خنــده بر هر درد بی درمان شفــــا


 
 
شب طواف
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢٠
 

و من امشب غریب وار بی کس و تنها، پا برهنه به یاد این ایام که ابراهیم خلیل کعبه را زیارت می کرد و محمد و علی گرداگرد کعبه طواف می کردند و با نوایی از عمق گلوهای نازنینشان ستایش پروردگار را زمزمه می کردند، لاجرم در این کویر بر هوت و در امتداد خارهای این وادی کعبه ای خیالی برای خود ساخته ام، تا من هم ستایشگر خدایم باشم و راز دل با دوست نجوا کنم، حالا سیاهی شب بر همه جا حکم فرماست. بیداد سرما همچون کفر ابلیس بر پاهاو بدنم چنبره زده ،ابرها کم و بیش آسمان را احاطه کرده اند ،مثل اینکه امشب همه این برهوت بوی دلتنگی مید هد. حالا دیگر ظاهراً همه خفته اند و شاید تعداد اندکی از مردم بیدار. اینجا شلاق سرما بر تن و دست ها همچون تازیانه ای بی رحم بر این گناهکار بلخی می کوبد . صداهای ناهنجاری شبیه رعد و برق تمام تنم را به لرزه می اندازد ولی من خواهان گرمای دوستم. دیدگاهم را عوض می کنم، چه زیباست، اینجا حالا رنگ و بوی دیگری دارد،اینجا دست های نیاز راکه بالا ببری تا شوق دوست را گیرا باشند، سقف هایی می سازند که درست بسان کعبه می ماند، کافیست دیده را بگشایی دیگر هیچ چیز پدیدار نیست، چه شوری شد، باید صورت را بر خاک نهاد، و حالا اینجا شد محوطه باغ بهشت، مثل اینکه اینجا محوطه و صحن مسجدالحرام است، فریاد می زنم اللهم لک لبیک مثل اینکه کسی نغمه سرایی می کند، هرچه می خواهد دل تنگت بگوی ،از وجه ات کاسته نخواهد شد این صورت خاکی را بر پهنه و خارهای بیابان جلا بده. ای مضطرب از هیچ شدن بنال، بنال اول برای من پروردگار و بعد برای خودت، که زیر این گنبد دوار غریب را باور نکرد هیچ بنده ای .فریاد کن به حاجیانی که اکنون در سرزمین من اند، فریاد کن ای حاجیان ای راه یافتگان من از خوشبختی شما برای شما می گویم، من می گویم برای پرندگان کوچک گریان ،من مرثبه غمبار می خوانم و شما به اشک های مرثیه ام بخندید شما حجرالاسود را ببوسید، من کاهگل های باران خورده آلونک های زخم خوردگان این سرزمین را. شما سعی بین صفا و مروه را بجای آورید و من اینجا کوچه های دلتنگی و خالی از شادی و شعف کودکان پا برهنه را قدم می زنم. فریاد ای حاجیان، صحرای عرفات اینجا هم دید نیست ، کم و زیاد اینجا هویداست مثل اینکه ریگ های رمی جمره غلت زنان، شیهه کشان صورت مردمان بی خانمان و بی آشیانه این مرز و بوم را هدف قرار داده ،مثل اینکه جای پای خون آلود شما هم، یا مثل اینکه سر انگشتانتان هم آغشته به خون زحمت کشان این خاک غریب است. نه: مثل اینکه خواب می بینم، مثل اینکه اشتباه کردم، نه درست است.... آخ که چه دردناک است، و آه از این سوز دل که دیگر قربانی لازم نیست، فریاد کن اینجا!  بله همین جایی که خانه توست، هزاران کودک نورسته برای تک تک شما قربانی شده اند .اینجا تک تک سلول هایشان فریاد درد شد ، و اینها همه فریاد معصومیت است ، و این مرثیه تا ابد پایدار خواهد بود.و حالا من سر از خار و خاک بیابان برداشته ام، حالا دیگر زلال چشمه سار زمزم در میان این دشت جاریست ،فقط وضو می طلبد.حالا اینجا هر سجده کننده ای به وجد می آید ،اینجا کعبه واقعیست، وای که چه رویایی شد، این صحرای تاریکی در نور غرق شده است ،مثل اینکه او اینجاست و ستایشگران موهبت هایش بی نهایت،  و حالا اینجا می شود که فریاد کرد: که ای فرمانروا!  فقط تو لایقی برای ستایش، می توان گفت که: بقول ملای رومی ای قوم به حج رفته کجایئد، کجائید؟ مقصود همین جاست بیائید ، بیائید.


 
 
مشتاق عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢٠
 

اگر دین تو باشــــد کیش رنـــدان                 کنی گر در همـه عمــرم به زندان
بر افشانی ز دستت تیغ و خنجـر                 کنم عشق تو را در دل دو چندان
مکن محـــــــــرومم از دیدار رویت                  من مشتاق ســــرگردان مگردان
دو صد میخانه و محراب و مسجد                  برای دیدنت رفتــــــن نه آســـان
شنــــیدن از لب لعلت سخن ها                   وگر دشنام باشد هم چو قندان
دیارم را رهــــــا کردم به عشقت                  خراباتی شدم برمن کن احسان
ترا دارم خوشم سرشارم ازشور                  زمستان و بهــارم گشته یکسان
غلامت چون ببوســد خاک پایت                   همیشه وقت خفتن بوده خندان


 
 
طلوع رنگین کمان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٤
 

صاحبدلان ، ای عاشقـــــــان ، عالم جوان شد

                                                       گیتــــی منــور از رخ صــــــــاحب زمان شـــــــــد

وز این طلوع زهره وش ، سیراب گردیده عطش

                                                        خنــــــــدان لبـان فرشــــیان و عرشیان شــــــد

نور دو چشمان عــلی ، در سامرا شد منجلی

                                                        در نیمه شعبان بهاران ، بر زمین و آسمان شد

ازاین همایون شمس دین  وز این گل نرگس ببین

                                                       خورشیـــد و مه در آسمان ، رنگین کمان شــــد

شــد وعده حق آشکار ، او گفته بود آید نگار

                                                        آمد نگار مهــــــربان ، بر عالمی روح و روان شد

مطرب بزن برساز ونی ساقی بده یک جام می

                                                        دیگرچه غم ازبیکسی پایان دگرفصل خزان شد

فرزند زهرای بتـــــــول ، آیینـه ختــم رســول

                                                        بر قلب های خون چـــــکان ، روح و روان شـــــد

مقصود رب العالمین و اندر همه دینی امین

                                                         بر بی نشــــان و با نشان ، امن و امان شــــد

شمشیر او ناید برون هرگز نریزد کین و خون

                                                         کی از نگار دلستــــــان ، خون ها روان شــد ؟

اوصاحب جام جمست پایان پذیری برغمست

                                                         کی دارد او تیر و کمان او مالک اهل جهان شد

اکنون که گردیده عیان ، آن قامت سرو چمان

                                                         لرزان تن گردنکشــــــان و مفســـدان شــــــــد

ای چشمه ها وبیشه هاجوشیده خاک وریشه ها

                                                        نوشیدشراب ارغوان جشن شه صاحبقران شد

درویش و شه یکجانشین تااودهدتک تک نگین

                                                         دوری زهرشک و گمان شاهم بتخت پرنیان شد

گفته غلامش این سرودبر جمله اجدادش درود

                                                         این افتخـــــــار او از آن ، فخــــــــر زمان شــــــد


 
 
فرصت سجده
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٠
 

شمع و پروانه و گل جمع به تصویر تو شد

                                                     کهکشان ها همـه ترکیب ز تقدیر تو شد
دل برید از همه جا تا که به کوی تو رسید

                                                     به هــوای چمنت آهوی نخــــجیـر تو شد
شـــرح باغ تو شــــنید از لب نوشین صبا

                                                    تا که مشتاق به انگور و به انجیــر تو شد
وقت دیدار چو شد دیده نخوابید به شب

                                                    خواب ما دست خوش ناله شبگیر تو شد
زر شده مس رخم در طلب وصل و وصال

                                                    هر که از خـم تو نوشیــد نمک گیر تو شد  
صنمــــا گوشه چشمی به غلامت بنمـا

                                                   فرصت سجده به محراب وبه تکبیر تو شد


 
 
برای سبز ترین آفریده خدا ، قائم آل محمد(عج)
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٠
 

وقتی روز میلاد تو نزدیک می شود  همه به تکاپو می افتند تا شهر را آذین بندی کنند، آدمیان بجز به زیبایی وجود تو حتی آنان که در تاریک ترین لحظات سر در زندگی آواره اند روز میلاد تو به وجد می آیند ،مثل اینکه تو گرما و روشنی بخشی و چنین است چرا که خدایت تو را برای جهان آفرید تا همه گیتی نشینان نظاره گر شکفتن عشق باشند، بدانند که در پایان این جاده سرد سرانجامی به وسعت تمام کائنات هست.

حالا که همه لبخند می زنند، همه در او ج مستی و شادمانی غرقند من هم می نویسم ، پر از احساس شادی اما قابلیتم شایسته نوشتن برای این وجود آسمانی نیست، ولی چه کنم که واله و شیدایم، عاشقم ،عشق او بی باکم نموده،  مهربانی بی انتهایش نگاه همشه حاضرش که التیام بخش قلب هاست متمّردم ساخته تا بنویسم و من هم می نویسم که ای مهربان!عابران منتظر را دریاب یکی یکی آمدند و گذشتند ساده آمدند، بی ریا آمدند هر غروب در کنار راه های انتظار چشم به راه دوختند تا نظاره ات کنند تا خاک قدم هایت را سرمه چشم خود سازند، آهای ای نازنین نگارم چطور با سوز و آه ننویسم فراق تو را؟ چطور چشم انتظار نباشم دیدار تو را  ای یگانه روزگار، چه چیزی در وجود تو غنچه گل نرگس و عصاره حسن پروردگار نهفته که همه اُمتّ ها چشم انتظار تواند؟همه عالمان و کاهنان و ادیبان و مربیان و مغان و قلندران و عارفان وعده ظهور تو را می دهند چیست در پشت قاب نگاهت که هر مظلوم، و ستم دیده ای به اتکای آمدنت دعای عشق سر می دهد؟ چه سّریست در پس پرده آفرینش که همه انبیا و اولیا چشم انتظار ظهور تواند؟

عیسی را به صلیب می کشند، موسی را تهدید می کنند، ابراهیم را خرمن آتش زیر پایش می نهند، بر سر و روی محمد(ص) خاکستر می پاشند، فرزندانش را می آزارند، ریسمان به گردن علی ابن ابوطالب می اندازند اما همه و همه به ظالمان می گویند، منجی خواهد آمد، خسرو ایران روحانی بزرگ زرتشتیان را می گوید قیصر روم اسقف اعظمش را می گوید کیست که می آید و زمین را پر از عدل و داد می کند ؟ آنان گویند که از نوادگان شماست و چنین است، تو فرزند شهر بانوی ایرانی تو از عصاره وجود ملیکه ای تو افتخار شمعون پیامبری ،تو فرزند محمدی، تو گل گلراز فاطمه زهرایی تو قصه همه عالمی تو نوردیدگان حیدری و تو افتخار آل احمدی.


 
 
عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢
 

بهار با عشق و زندگی زیباست، عشق طلوعی است درخشان در بطن غزل های آفرینش و با جاده ای بی انتها، و لحظاتی مملو از شور و هیجان و مجلس آرای دل، روزهای عشق طلایی و شب هایش رویایی است، عشق نفسی است از عمق جان عاشق، همچون هوا برای زیستن.

عشق رمق و توان جسم و باران زلال روح و سبزینه زندگیست. سرشار از عطوفت و سایه سار خستگی هاست.

 و عشق ناب ترین و پاک ترین واژه آسمانیست، وعشق کهن ترین جواب آرزوهاست، و عشق بال پرواز برای اوج گرفتن و رسیدن به قله های معرفت و لحظه لحظه آرامش دل هاست، و عشق چشمانش روشن و مشتاق دیدن است ،  و عشق گیسوانش مواج و نوازشگر یادهاست، زبان عشق زبان خداست، و عشق دستانش بلند و سرافراز تا فراسوی افلاک، و عشق گام هایش استوار و رونده

و عشق آفریده شده برای آدمیان...

اکنون قطره ای از مفهوم عشق را دانستی. خود را از اسارت تن رها کن، هزاران لبخند نثار لحظه ها و گل های آفرینش کن و مقصدت را خانه معشوق قرار بده. یأس و ناامیدی را کنار بگذار، و همچون دریا مواج و پرخروش باش و خیز بردار بسوی ساحل.

و بیاد  داشته باش، لب های تو منتظر شکوفه های لبخندند، و عاشق باش که عشق پیوند دل با خداست.


 
 
خار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢
 

همه گفتند و نوشتند ز معشوق و نگار                چه غزل ها که سرودند ز قمری و هزار
ماجراها که گذشت برگل وبرباغ بهشت               هیچ شعری نسرودیم ز سوز دل خـــار
زیر چتر گل و ناجی به طـربخانه عشق                خـــار را خوار نمودیم ، به گلزار بهـــــار
خار افسون شده برعطر گل آمد مفتون                تا بنالد که منـــــم عاشق آن جلوه یار
دیده ای تا که زنی خار تو از شاخه گل                جز خود گل چه بدانیــــم از آن یار خمار
حال خار و گل و لیــلی و سبو و مجنون                آن شکستن همه عشقست بمجنون وبه خار
سنت امروز شکستم و بدانیم که خـار                بی نشان عاشق زاریست بزیبایی یار
این غزل شرط ادب بود بداند شهــــزاد                 میشود تا که غلامی بشود عاشق زار