کشکول عشق

دانه های اشک
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/٢٥
 

در بلندای سحر زیر نگاه مهتاب ،

قطره هایی است   به چشمان من از ژرف وجود ، آفرینش پیداست ،

دانه های اشک ، روی  گونه های خاک آلودم

غزلی نقش نموده است ، شیاری دارد میرسد سوی دلم ، دل من خانه اوست ؛

روی آیینه شب ، همه چیزی پیداست

نقش معشوق به روی ناهید ، رنگ مهتاب به چشم زهره

دیده می باید داشت...

شب و درد و فریاد ، بر روی سکوت انسان

کوکب آشنایی است.


 
 
باده عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/٢٥
 

از نمکدان تو شورم ، ز شکرخند تو شاد

                                                 کاش در محفلت از غـم خبری هیچ مباد
در طــــــرب خانه ات از باده انگور خوشم

                                                 فال ما روز ازل خال تو را دست نهــــــــاد
هرچه غم بود به جان ، جمله فریاد دلم

                                                  نغمه ات تاکه شنیدم همگی رفت به باد
خبـــــــر آمد ز صبا قافــــــله سالار تویی

                                                  زآن شب ازخاطرما هیچ نرفتی تو ز یاد
و اندر آیینه نظر کردم و در باده عشـــق

                                                  نقش جاوید تو در صفحه آییــــــنه فتاد
تا غلامت ز تو شـــــاد و ز تو دارد دولت

                                                  نه ارم خواهد ونه شاهی خسرو وقباد


 
 
شعر امروز
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۸/۱۸
 

باز از نو می نویسم دفترم

دفتر دیروز من بر باد رفت ، شعر امروزم برای زندگیست

باز از غم ها نمی خواهم نوشت ، شعرهای امروز من از کودکیست

از همان بازیچه های سادگی ، خنده کردن ها زلال ، پاک و بی آلایش چو بحر ؛

خاطرات دفتر و مدرسه را خواهم نوشت ، خواه زیبا نویسم یا که زشت

ناظم مدرسه مان فریاد می زد  : درس  ، درس ! وای از آن درس و از آن ترس و کلاس ،

همکلاسم بود یک طفل سیاه ، دست هایش پرترک ، مثل من فرزند غم ، هر دو سیاه...

هر دو بودیم در لباسی مندرس ، کفش های هردومان بود چاک چاک ، مثل دل هامان ،

پیرهن ها از برادرها به ارث ، بر تن هر دو گشاد ، قلب ها اما فراخ و مهربان؛

زیر یک سقف خنده هایی داشتیم ، از جنس عشق ، از محبت ، از وفا

سال ها با هم نگاهی داشتیم بر رنگ خدا ، کاوشی بر آسمان ها و زمین ، رقص هامان هر دو در میخانه بود ،

روی دشت ، گاهگاهی روی کوه ، عاقبت او رفت سوی آسمان ، همدم کروبیان ، تا من بیگانه در روی زمین ، دیوانه ای باشم غریب ، یار ما شد یک شهید...

لیک من باز می خندم برای دوستان ، غرق لبخندم برای زندگی ، زندگی زیباست.

خانه ام را دوست دارم ، کودکان را بیشتر ، من همان طفلم ، برایم هر خسی هم شد عزیز.

زندگی را دوست دارم من ، برای دوستی.


 
 
مرید و مراد
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۸/۱۸
 
 
هر نفس از دل شیـــــــــرین که درآمد بر باد

                                                    نغمه ای گشت بر آن تیشه که میزد فرهاد
بیستون راچه خوش آمدنفس ساده عشق

                                                    نقش شیــرین زده بر سینــــــه و آیینه یاد
بنگر تیشه و نقشینه و آن عشــــــق منیر

                                                    که چه ها کرد مرید و چه بها داشت مراد !
تک تک تیشه که فرهـــــــاد زده بر دل کوه

                                                    می ندانم چــــه رقم آه برآورده نهـــــــــاد
اینکه فرهاد چه کرد ودل شیرین چه سرود

                                                    به نظر هست مرا هـــــر دو نمودند جهاد
قلم این خاطره گرنیک براین صفحه نوشت

                                                    حاصل عشق غلامست زآن عشق سداد

 


 
 
برای علی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/٩
 

امروز مرا خبر داد صبا که او آمده، مرا ندا داد که وجودت را آکنده از بهار ساز، گفت امروز تمام گذرگاه ها را با آئینه هایی به رنگ عشق و مهرورزی تزئین کنم. گفت امروز دیار دل عاشقان نورباران است، گفت یگانه عشق آمده ، گفت دیگر به روحت مجوز سرگردانی نده، که آرام جان ها آمده، گفت حالا که او آمده اگر چشمانت را بگشایی و دلت را آماده حضورش سازی و لبخندت را به رنگ ستاره های بی تکبر با خلوص نثارش کنی، آن هنگام باران عشق  او برتر خواهد بارید، گفتم او کیست برایم بگو: پس گفت او علیست، و من هم فریاد زدم از ته دل فریاد زدم ........یاعلی

آهای عشاق، شب نشینان میخانه، شب شکنان، شورآفرینان، قلندران، دلسوختگان، جام ها و سبوهاتان سرشار از شراب مهر سازید، مستیتان را بروز دهید، روز نگار است از او خواهم گفت و از او خواهم نوشت. هم او که محبتش خالص ترین محبت هاست.

 او که سر در چاه، درد و دل با خدا می کرد و دریا دلان از او آموختند سربلند فریاد کنند، خدایا تو چه کردی با خلقت این انسان کامل بی همتا؟ او که قدرت بی انتها و بی منتهایش در خلق و آفرینش نیکوترین ها متجلّی بود، و حالا باید گفت تا دیر نشده، باید نوشت تا آدمیان بدانند همه لحظه ها و ثانیه هاشان روزهاشان ،سحرگاهانشان از انفاس قُدسی اوست، هم او که اشراف اشرف مخلوقات خداوندیست. وگفت صبا او امروز آمده، اما نه، من فریاد می کنم او آمده بود، چشم های ظاهربین، تاب دیدنش را نداشت.

 کسی نبود تا آسمان را به تماشای او بپیماید جز محمد، عیسی ، موسی ، کمتر چشمی رویای شکفتن او را از دیواره کبعه نظاره گر شد، حال ای رانده شدگان، محبوب خداوند نزد ماست کافیست او را بخوانیم. آمده بود و هست، جوانه های بودنش را بنگرید، از پشت دورترین ستارگان هم هویداست امروز دیگر روز غربت نیست، آشنای راه های آسمان و زمین اینجاست، نزد من و تو، چشم ها را بگشائید، جان های خزان شده را سرمست از بهارش سازید، بله او بهاریست ،او هم قدم و هم زاد با نوروز احدیت است. نگاه کن، سجاده را پهن کن، کشکول آماده ساز، انگشتانت را آماده دریافت نگین پادشاهی او ساز ، زیرا او ترنم احساس و فصل شکوفایی من و توست. او پاکترین نفس ها را با خلوص به نفس هایت خواهد دمید، او با طراوت ترین باران های عشق را با عطر یاس به وجودت خواهد بارید و گرد و غبار غریبی و تنهایی را از تن های عاشق خواهد سترد.

پس دیگر مرثیه نسرائید، او خود ترانه سرای شادی هاست. حالا وقت نغمه سرائیست او زاینده از خداوند عشق و زیبائی هاست. او الهام پاک بندگیست، او علی است او اسدالله است، او یدالله است.


 
 
منشور علی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/٩
 
 

امروز غـزلخــــــوان دلم شور علی شد               مرغ دلم آزاد ز منشـــــور علی شـد
یک عمـــــر سیاهی به گذرگاه جهالت               از نور علی نور علی النور علی شد
غم دام بلاگشت وجهان غمکده ام بود               زین شعر همایون همه مسرور علی شد
تیغی چو بر آمد که زند ریشــه اسلام                بشکسته وافکنـده ومقهور علی شد
از روز ازل دولت منصــــور محمد «ص»                پاینده ز تدبیـــــر و ز منظور علی شد
ای خلق جهان نیک بدانیـــد که امروز                 تقدیر جهـــــان در کنف پور علی شد
بر هیچ نبــــــردند ز دیوان غـــــلامش                 چون نام علی آمد ومشهورعلی شد