کشکول عشق

حاجت
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢٥
 


 
 
شب غربت
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢٥
 

چراغ دیده روشن کن ، بر این ظلمت که افروزد

                                                 بباران ژاله از ابرت ، که دل از ناله می ســــوزد
براین غربت شبی بگذر،ببین آشوب وحسرت را

                                                 که اینجا محتسب هر دم ،لبـم برناله می دوزد
زند تیغـــــم ز تزویرش ، به تقــــدیرم زند آتش

                                                  که درس عشق ومستی راکه هرشب برتوآموزد؟
بیا اینجا ببین مفتی ، کنـــد وارونه هر گفتی

                                                  از این وارونه گفتن ها ، زر اندر گنجـــه اندوزد
شبی عیار بیـــــدل را ، بدیدم گوشــه عزلت

                                                  بگفتا مفتی زاهد ، به ما بس کینــه ها توزد


 
 
غزلخوان سحــــــر
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/۱٩
 

ای غزلخوان سحـر ، گاه به میخانه بیا

                                                   با نی وساز ومی و مطرب وپیمانه بیا
عارفان خسته ز روزند درین وادی تنگ

                                                   شمـــع بردار و گل و با مه و پروانه بیا
گوشه دنج خــــــرابات نه ماوای رقیب

                                                   راه بی راهــــــه بیا ، با دل دیوانه بیا
آشنایان همه رفتنــد به درگاه کسی

                                                   آشنا نیست دگر ، با غــم بیگانه بیا
همچویعقوب که بانان وپیازی میساخت

                                                  صاف و عیار بیا ،بی زر و بی دانه بیا


 
 
افسانه شب
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٩/۱۸
 

بشنو از من سکوت شب را

خاطرم هست آن شب آسمان رنگین بود

درفراسوی افق کوه از نور چوپرچین شده بود، چشمه ها می جوشید

چه طربناک شدم از شب بو 

نم نمک آمدم از کوه به زیر پیش رویم دیدم گل و گندم باهم

سقفی از عشق برای شب یک قاصدکی ساخته اند

پونه های لب جوی بوی دیدار خدا را می داد       نگریستم به افسانه شب

زهره از دور به من چشمک زد، ماه خندید به این جلوه عشق

و من خسته به وجدآمدم از این همه شور،

چه شکوهیست دراین پهنه گیتی شب چه زیباست، نگریستم به دشت

 کلبه ای بود آن سو            غرق درنور

پنجره ای روبه درگاه خدا داشت              نگریستم در آن خانه دل

غرق در نور  شمع ، شمع درسوختن، وآن همه پروانه به دورش در رقص

حال آن جمع مرا از خود بی خود کرد

چه دلی دارم من

این همه عشق مرا غرق تمنا ز خدا می سازد.


 
 
سرخوش
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٠۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٩/۱۳
 

 

ساده نجوا می کنم از شوق تو

می رسم بر قله کوه بلند ، گام های استوارم سرخوش آوای توست

همسفر اینجا فقط احساس توست.

زندگی پر رمز  و راز است ، با تو اما  نه ، نسیم ساده ایست

دل خوشم بر آفتاب و ماهتاب شعر تو ؛

اندوه هایم را  زدودم ، زیر باران زلال مهر تو

هفت شهر عشق در دستان توست

راه من بن بست بود...

با تو غرق کهکشانم ، کوچه هایش لاله زاری در مسیر عاشقی است ؛

در مسیرم ، در وجودم ، کیمیای شمع احساست هویداست.

باز می روم ، بالاتر از پرواز آن بلبل

 که کردم از قفس آزاد و رفت

می روم تا در مسیر عاشقی ، افسانه ات معنا کنم...

 


 
 
علمدار کربلا
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٥
 

اینجا حریم امن علمــــــدار کربلاست

                                            یادآور شهامت ســــــردار نینواست
سقای تشنه لب قمر نهضت حسین

                                            آئینه جمـال علی شاه لافتی است

یکجرعه گربنوشی ازین همت عظیم

                                           بیشک همان بوجودت بسی دواست

اکنون در این مقام جلالت خضوع کن

                                            اینجا گذرگه عشـــــــــاق و انبیاست


 
 
حسین (ع)
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٤
 
 
میشود تانقطه ای باشم به پرگارحسین
                                                     یک نفس باشم روان تاکوی دیدارحسین
سر دهــــــم بر باد تا قابل شوم در کربلا
                                                     با دو مژگانم بروبم صحــن و دربار حسین
ساغری خواهم بنوشـــم از شراب نینوا
                                                     از خـــــم نور علی عباس سردار حسین
روزعاشورا چوخون آمد ز رخسارحسین
                                                     جبرئیل از آسمـــان آمد شود یار حسین
هرکجا دیدم نشان عشق رادارد کسی
                                                     بود براو یک نشان از خط و کردار حسین
جمله کروبیـــــــان پرپر زنان سوی زمین
                                                     زینب اللهی شدندوچون پرستار حسین
چاک گردیده است قلب مادران تاروزحشر
                                                     تا که خون اصغر آمد روی رخسار حسین