کشکول عشق

فریاد
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/٢۸
 

نشانی مرا هـــــم ز فرهاد هست

                                        ز شیــــرین نگاهی  و در یاد هست
اگر تیشه بود آن زمان دسـت وی

                                        مرا این زمان نای فـــــــــریاد هست
زجان جورشیرین کشیدن خوشست

                                        گمانم بر این ناله امــــــــداد هست
اگر دورم از یار و در هجــــــــر او

                                        بر او نامـــــــــه دادن دل باد هست
رساند به شیرین چنین ازغلام

                                        تو را غم نباشد دلم شـــاد هست


 
 
ساز خوشبختی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/٢۸
 

مکث کن ، اندکی  آرام باش ، اندکی بنگر ،  امتحان کن ،

رو به دشت و صحرا ، گوش کن شادی جنگل را ، نغمه های آبشار

آسمان آبی ، رودهای جاری ، رفت و آمدها را

بارش باران ، هر کجا می خواهی ، راه هایی به تکامل پیداست.

خنده کن با اشتیاق ،آشتی کن با وثاق ،

صورت آدم رها کن  ، سیرت عالم نگر؛

دیروز را خاکستری است ، سوخت دیروز ،

زنده بر امروز باش و شور عشق ، در مسیر زندگی

رمز پیدا کردن امروز ، در آهنگ توست

ساز خوشبختی بزن ، داشتن ها را خوش است ،

با نبودن ها بساز ، خانه متروک را ، پاک کن از تارها

پروانه شو در گرد شمع ، سوختن اینجا خوش است

با تمامیت عشق ، شعرهای بی نشانم را بخوان

رونق اشعار من ، در گوهر چشمان توست


 
 
دیده های شیفته
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/۱٦
 

عمر در بی عشقی عجب حالیست ، بد در هر زمان

رد حسرت روی آن ، مثل تصویری پر از جوهر بر آن

خیرگی بر قاب افسوس و شبیخونی ز درد ،

لحظه های رفته در بیهودگی ، نقش ها گم در غبار ،

مثل خوابی هولناک  ، قرن ها واماندگی ، کابوس محض ،

خون دل خوردن برای هیچ و پوچ؛

در عوض در عشق بودن خوشترین ، بر عکس آن

نقش ها غرق گل ، لحظه ها هر یک  به شور

دیده های شیفته ، راه ها آزاد و پاک

رسم ها آداب دارند و نفس ، پر عطوفت ، غرق مهر

آیینه ها هم راستگو و بی تپش...

قلب ها آرام جان ، با اعتماد ، جام ها جام جهان ، لبریز نوش

با عشق بودن ، همچو  نجوائیست با کروبیان

واژه ها شعر خلوص و آفتاب .

مرغ  عشقت از قفس آزاد کن ،

آسمان را منتظر مگذار ، پرواز می باید در آن...


 
 
جان جان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/۱٦
 

 

نوشیــــــــــده ام از شراب نابت           بوییــــــده ام از گل و گلابـــــت

چون عکس تو را به دل کشیدم          حاجــت نبود به عکـس و قابت

هر جا بروم تویی به چشمـــــم          من مست تو هستم و شرابت

دارم ز تو جــــــان جان تمنـــــــا           بـــــردار ز پیکــــــــــرت حجابت

دانی چه بود به حال عیــــــار ؟            می بوده به هر دمی خــرابت


 
 
تحفه جمشید
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/۱٢
 

هدهد ز صبـــا تحفه جمشید رساند

                                             تا مژده نوروز به خورشیـــد رساند

خورشید از این مائده بر پهنـه گیتی

                                             بر آنچه که هــر روزه بتابید رساند

مهتاب بشب گفت وبه پروانه محفل

                                            تاشمع شب افروز به ناهید رساند

چون ابر شنید از خبـــر بوی بهاران

                                            افشان شده تا بر گل نومید رساند

از مشک ختن می ترود عطر بهاران

                                            بر هر نفسی از سر امیـــد رساند

آن بذر فرو خفتــــــه در خاک معطر

                                           انگیخته شد معجز توحیــد رساند

عیار بوجد آمده زین موسم شادی

                                           این مژده بهربنده که پرسیدرساند

 


 
 
پنجره بگشای ...
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/۱٢
 

پنجره بگشای بهـــــــــــاران رسید           باد صبـــــــا بر گل و گلشـن وزید
چهــــــــــره دگرگون شده از روزگار           بارش ابــر از رخ گل ها چکیــــــد
چشـــــم دل از پرده برون آر و بین           عاشق نقـاش چه نقشی کشید 
بلبل و قمــــری و غزلخوان عشق            بانگ اناالحـــــق به ثریا دمیــــــد
باغ شکــــــــوفا شده یک دم نظـر            میدهد از بخــــت بلنـــــدت نوید
وقت گذر بر چمن و کوه و دشـــت            نیک نظــــــــر کن که پرستو پرید
رقص وسماع کن بگلستان دوست          این گذر عمـــــــــر که نتوان خرید
بین که درخــت از ثمر و برگ و گل            هم چو کمان قد و کمر را خمیــد
پس تو بفـــــــرما به نماز و سجود           چون که نماندست ز عمرت مدید
طالـــــع نـــوروز اگــــــــــر آمــــــده            فــــــال تو گردیده به ســال جدید
تا که تو هم مست وبهاری شوی            لیک نگویی که به رنجـــم شدید


 
 
بهار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/۱٢
 

بوی احساس بهار از  بلند ای زمان می آید.

می زنم چنگ برآب ، تا وضو سازم از آن ،

 هم سجودی کنم از عشق  به درگاه خدای،

پشت برپنجره سرد زمستانه کوه

دور ریزم همه افکار خزان

روی معصومیت گل ها ز سرور، ژاله عشق ببارم که بهار آمده است

چه بهار ی که د ر آن معجزه از سوی نگار آمده است

چشم بگشای که این نی که فقط آب  وهواست

فصل گل وسنبل وپروانه ونیلوفرونسرین وچه هاست؟

فصل برانگیختن فکرت ماست ، دفتری آینه وار؛ پرتو زندگی  دیگر ماست

پس فروریز دگر خیمه انبوه غرور، بازکن پرده ز رخساره پرچین وچروک

صبح روشن شده وشمس برون آمده از پشت بلور

حال باور کن وبرخیز وبنوش از خم مشروع بهار،

آن زمستان شتا رفت ودگر باره به نوروز رسیده است وبهارآمده است ،

شمع خاموش کن از شب

بنگر روز رسید، کل مخلوق براین گستره ثانیه ها یک به یک نغمه ولبخند زدند ،

 لولیان رقص و سماع بر لبه  تیغ  کنند، پس بدان هم چو زمستان وبهار

دفتر کهنه عمربسته نخواهد گردید،

در نهایت من وتو روز دگر هم چوبهار یا که چوگلبرگ درخت، 

یا چو یک  دانه ریز، تک تک آییم برون از دل  خاک ، پس تو آن باش که درموسم عمر ،

 لااقل ذرّ ه ای از گرد وغبار از پر یک قاصدک خسته بروبی.