کشکول عشق

سرزمین عاشقان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۳٠
 

عاشق این سرزمینم ، سرزمین عاشقان ، سرزمین پاکبازان دلیر

سرزمین کورش و شیرین و خسرو ، رستم دستان و رخش

وطنم ایران است ، زنده بر این خاکم ، افتخارم این است ، که در آن زیسته ام.

جای پای زرتشت روی خاکش پیداست ،

آریایی هستم ، هم نفس با صلحم و هم نشین با عشق ،

هم صدای فرهاد ، خاک من ایران است ، پدرم ایرانی است ، مادرم ایرانی است ، واندرین خاک نشانی دارم.

از تبار سربدارانم..............


 
 
نیستی و هستی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۳٠
 

جرعه ای از عشق مستـــم میکند

                                          تشنه بر جـــــــــام الستم میکند
می پرستـــــان درد نوشی میکنند

                                          نوشم آن ، تا می پرستم میکند
دست در دست دلارامی نهــــــــم

                                          آنکه دستش گرم ، دستم میکند
درد بی عشقی برآرد نیستـــــی

                                         عشق را خوش باد،هستم میکند
کی تواند محتسب بندم کشد ؟

                                         زلف دلبــــــر پای بستـــــم میکند
راه عیاری بجــز این هیچ نیست

                                         غیر از این گمــراه و پستم میکند


 
 
دانه های اشک
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/٢٦
 

در بلندای سحر زیر نگاه مهتاب ،

قطره هایی است   به چشمان من از ژرف وجود ،آفرینش پیداست ،

دانه های اشک ، روی  گونه های خاک آلودم

غزلی نقش نموده است ، شیاری داردمیرسد سوی دلم ، دل من خانه اوست ؛

روی آیینه شب ، همه چیزی پیداست

نقش معشوق به روی ناهید ، رنگ مهتاب به چشم زهره

دیده می باید داشت...

شب و درد و فریاد ، بر روی سکوت انسان

کوکب آشنایی است.


 
 
معجزه بهــــــــــــــار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۱٩
 


 
 
زیستن
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۱۳
 

کوتاه سخنی است از عیار :

بنده خدا بدان : تو خلق شدی برای زیستن ، نی بر ایستن !

تو آمدی بر زندگی نه بر بندگی ، خدایت آزاد آفرید از پاکترین پاکی ها و منزه ترین آمیزش ها ، و از انفاس خود بر تو دمید  تا راهوار باشی و در جوش ، لیکن در طمانینه و خضوع . تو چه ظلم می کنی به خود که اشرف مخلوقاتی و حضرت پروردگار انفاسش را فقط بر آدمی دمیده که هیچ نقصی در آن نیست؟

کدام مخلوقی را در تو سراغ است ، که فرشتگان ملکوت بر او سجده گذارند و خدای را بر چنین مخلوقی آفرین گویند ؟

آز و طمع از خود دور نما ، چه حکمتی را بر خود مباح ساخته ای که به سوی اهریمن  تازی و همنشین نفسی  ؟ علم و معرفت بیفزای بر وجودت و نفس ها را گرامی دار و هر نفسی بر نفس خواه بدم ،  بر دستانت بناز که بر سر بی پناهی کشی.

لب هایت را مقدم دار که بوسه باران کنند جای پای معشوق را ، و زبانت آنگاه بر سخن وادار تا حق گوید .

از چه رو اسیر نفسی ، تا تو را از اوج عزت به زیر کشاند و بر خاک مذلت نشاند ؟ گام هایت برگذار گناه منه و گرمای وجودت را بر آغوش محبوب روانه کن و بالاتر از آن  ، دل را که جایگاه ربانیست و جناب احدیت را در آن ماوا  ، گذرگاه هوا و هوس قرار مده. دست مریزاد بر تو که هیچ نعمت پروردگارت را تکذیب نفرمایی ، هم چنانکه او فرموه.

اندیشه ات را در خدمت دل گذار تا آنگاه که مردم گویند از نیکنامانی و خدایت بپذیرد ، آنگاه تو را سکنی اعلی علیین است و جاودانی.


 
 
یار گندمگون
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۱۳
 

من کجا و یار خوش سیمای گندمگون کجا؟

                                           این لب خشکیده ونوشین لب میگون کجا؟
چشـــــــــــــم کم ســـــــو و تن لرزان مــن

                                           آن دو ابروی کمــــــــان و دیده افسون کجا؟
جوی خشکم ، سبزه ام خشکیــــده بین

                                           آن طربناکین جمال وچشمه جیحون کجا ؟
او قدش سرو چمان و ازمن مسکین کمان

                                           اوشکرخند از لب و این لعل غرق خون کجا؟
من گدای عشق و او گنجینه اعماق بحــر

                                            این گدا اندر کجـــا و دلبــــــــر قارون کجا ؟
من غلام باغ و او شهــــــــــــزاده باغ ارم

                                           خود بگو خاری کجا وگلشن وهامون کجا ؟