کشکول عشق

اسیـــــــر
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٦
 

در خویشتن از نفس بلاخیز اسیــرم
صد بار مرا برده کجــــــــستان مذلت
ایدوست حذرکن تو ازین وصله ناجور

 

فریاد که فــــــــرمان من از او باز پذیرم
یک بار لگامش ز ســــــــرانجام نگیرم
شرمنده چنان کرده که ازشرم بمیرم


 
 
شعله عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢٦
 

 

شعــــــله عشق چنان سوزد و خیزد ز تنم
جگری سوختــــــه دارم نهراســـــم ز رقیب
پشتم ازخنجر دشمن دلم از خویش پریش
طـــــــــالب دیدن یارم به تمنـــــــــای وصال
صنـــــم ار لطف کند ، سجده کنم مقدم او
به غلامــــش همـــــه این سوز مبارک بادا

 

 

که ندانم به کجـــــا بوده سرای و وطنـــم
آنقـــــــدر سوز کشیدم که دچار محنـــم
غــــرق در خون دل و خسته زخم  کهنم
گاه آواره چو مجـــــنون و به چین و ختنم
نه به دنبال زر و ســـیم و نه باغ و چمنم
به فدایش همه هستی و جــــان و بدنم


 
 
سقف عاطفه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢۳
 

نیازی نیست از تو پنهان کنم، اگر درست به عمق چشمانم نظر کنی خنده های عاشقانه نگاه هایم همه چیز را تعریف می کنند. باور کن همه چیز و همه کس دست به دست هم داده اند ،تا من عاشق باشم و هر روز احساسم ،عاشقانه ها را برایت نجوا کنند. حالا تو نگاهت را از نگاهم برنگیر و دستانت را در دستانم زنجیر کن و عمیق و رویایی در لحظه لحظه های زندگیم باش تا بیشتر خودم را پیدا کنم و آنقدر ملتمسانه نگاهت کنم تا امیدهایم را هیچگاه از یاد نبرم و همیشه و همه جا ستاره عشق تو در وجودم بدرخشد. پس آرام آرام غزل هایم را زمزمه کن و همه خوبی هایت را بر آنها پیوند بزن تا غزل هایم به عاشقان دیگر هم احساس زندگی و عشق بدمد، و من هم نگاهم را در نگاه تو گره می زنم ، شاید فریاد نگاه هایم در اوج نگاه تو سقفی از عاطفه و مهر بسازد تا با هم نزدیک خدا زندگی کنیم و از بوی شراب ارغوانی خانه  اش سرمست شویم.پس در کنارم باش و با زندگی آشتی کن و به آن لبخند بزن تا خوشبختی ها تو را در آغوش گیرند و از خشنودی تو دیگران هم غرق در شادی و خوشبختی شوند.


 
 
میخانه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢۳
 

 

آهســــــته و آرام از ، میخــــــانه گذر باید
باید که شوی شیدا تا لایق «می» گردی

 

 

بر ساقی میخــــــــانه ، مستانه نظــــر باید
مستی نه که آسان باد ، از نفس حذر باید


 
 
گناه و صواب
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٢۳
 

گاهی نگهم به چنگ و عود است و رباب
یک شب به دعا و ذکر و در حال سجـــود
گاهی به یقین رســــــــم اناالحق گویان
روزی شــــــدم از فرشـــــــــتگان ملکوت
روزی دگـــــــــرم گذشت در راه گنــــــــاه
دستی بگرفتــــــم از یتیمی که گریست
اکنون همه عمــــــر ما به اضداد گذشت
آیا گنهم ببخشــــــــد آن شاه حکیــــــم

 

یک چند به خط و قلم و درس حساب
میخـــــــانه شبی روم خورم باده ناب
یک ذره شوم همـــان زمان روی تراب
امروز منـــــم ز نفس خود غرق عذاب
فردا چو رسید رفتـــــــــم از راه صواب
ناحــق ز همین دست زدم روی کتاب
پیـــــری شده حاصل غلامی ز شباب
یا آنکه امیـــــــد توبه ام نقش بر آب؟


 
 
ماه
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٦
 

 

قرص قمرت ز ما تو پنهــــــــــان منما
در خاک خـــــــــزیده ام ببوسم پایت

 

عشقت شده درد ما ، که درمان منما
این راه خوشــــــــم نموده آسان منما


 
 
خانه دوست
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٦
 

بار دل بستم بیایم خـــــانه ات پیدا کنم

                                       این دل رسوای مجنون عاشق وشیدا کنم
اشک بارم قطره قطره روی خاک پای تو

                                       اشک ها دریا کنم ، با نغمه ات سودا کنم
آشیان در خانه ات گیرم ، به از باغ ارم

                                       سر نهم امروز پیشت ، نی که آن فردا کنم
آنقدر خنجر به پشتم خورده ازتیغ رقیب

                                       تا ابد نزدت بنــــــــالم ، شکوه از اعدا کنم
رحم کن جانا غلامت رادرین بی همدمی

                                       امن و آسایش نخواهـــم ، آه و وادردا کنم