کشکول عشق

بهــــــار آمد ...
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٩
 

 

فرخـــــنـده بهـــــــــــار دلربا می آید 

                                   عطر نفســش هم از صبا می آید 

نوروز که ارمغان جمشید به ماست  

                                  بشکوفه به سر ،چمن قبا می آید 

 


 
 
بهار رستگاران
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٩
 

 

رود ایندم و زمســـــتان برسد به نوبهـــــــاران
                                                  برسد صــــــبا ز راه و خبــــــری ز گلعــــــذاران

به شکیب وصبر وطاقت که قمررسد به ظلمت 
                                                  نه همیشه شب بماند ، شب تار غمگساران

بشکوفد این درختان ، نه چنین خزان و عریان 
                                                  بچــــــــکد ز ابر باران ، برســــــد به جویبــاران

به بنفشه ای نظر کن ،که به سردی زمستان 
                                                   بدریده خاک بســــتان ، که خبر دهد به یاران

به درآ ز کنج عـــــزلت ، بنواز چنـــــگ و بربط
                                                   برسان به تشنه کامت ، می ناب میگساران

چه فسرده وعبوسی منشین به خاکبوسی
                                                   مشو از گنـــــاهکاران ، بشو از امیــــــدواران

سخنی بگو وبشنو چه خوش آن زعشق ومستی
                                                   بشکن قفس که بلبل ، برســـد به لاله زاران

بهل این کمان و خنجــــــر ، ببر آن کلاه از سر 
                                                    که خودت شـــکار گردی ، به سنان روزگاران

نه غلام سیم و زرشو نه به مردمان شررشو
                                                    برو در کنار رندان ، که شوی ز رســـــتگاران 


 
 
بهــــــار رنگارنگ
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٩
 

 

در پشت رنگ رنگ این روزگار هزار چهره پنهانیم ،

بهارانمان به زمستان به پشیزی فروختیم

شکوفه های بهار را ندیده ایم 

نوای بلبل و قمری به غوغای شهر گم نموده ایم ،

می خواهیم همرنگ جماعت باشیم .

در چنبره خواب غفلت خوابیم          و سفر به انتظار ما مانده ست  ،

در هیاهوی بردگی پنهانیم             درهای خانه ها بسته

ما در این خانه ها به زندانیم           این همه باغ و بستان و کوه و چمن

این همه جنگل و کویر و دریاها    

پشت سنگ ها پنهانیم ،              و قفس آشیانه پنداریم   

 فکر کردیم جاودانه می مانیم .


 
 
بهار دل
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٩
 

هر روز را خوش آید همچون بهار باشیم 
باید علاج دل را در کوی می فروشـــــان 
خیزید چون بهاران باران عشـــــق باریم 
عزمی و همتی چون ، از کاروان بمانیم 
افسانه نیست یاران سرخوش بروزگاران 

 

پر غنـــــچه و شــــکوفه نزد نگار باشیم
می از سبوی ساقی ، تا بیقرار باشیم
باریم مهــــــر افـزون تا کامـــــکار باشیم
چون کاروان براند ، بی برگ وبار باشیم 
یک دل بر آید این کار ، اندر گذار باشیم 
  


 
 
شوق عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٢
 

آنجا که می نشینی ، واجب قیام باشد
هنــدوی تا نمودی ، شد نقطــــه نگاهم
بی لطف و مهربانیت ، دردم فزون بر آید
حاجت بقبله ام نی رویت که بینم از دل
قربان آن نگاهت ، شد گنج شـــــایگانم
درسر هوس ندارم ، تابوی توست میلم
عیار را نشــــــاید ، ترک نوشــــتن از تو

 

گیسوی چون فشانی زنجیرودام باشد
گل خنده ات که دیدم ، دنیا بکام باشد
راحت زدرد باشم می چون بجام باشد
واندر قدمگهانت ، محــــراب عام باشد
عشقت چنان نمودی رأی غلام باشد
چون دور باشم ازتو عیشم حرام باشد
شوق تو بود ووصفت سودای نام باشد


 
 
تو را عاشقــم
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٢:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٢
 

 

جانا تو را عاشقم و تعلقم بی حساب و بی غایت شورانگیز  چنانکه دیدارت به جوششم وادارد و صحبتت به فعل سجود ، که وصف آن نتوانم به جوهر و قلم و دفتری و آنان که از حالم بی خبر چه دانستنی که به کفرم خوانند.

درشگفتم که در هر گوشه ای نغمه ها و آهنگت به گوش دل شنوده و اشتیاق و ذوقم برافزوده گردد ، اما بر باور خلق نیست و اینم توهم پندارند و جنون که شب نشینی عیاری اش چنین داشته.

آری: ذره ها با من از تو گویند و من به مقتضای زلالی دلم که از شراب ارغوانی نیمه شبت ارزانی ام داشته ای سخنانشان را در می یابم و به حیرت مانم.و لیکن حکایتم پنهان نتوانم اگر چون حلاج بر دارم کشند و مقتولم سازند.

مرحبا ، مرحبا بر تو که چنین جوش و خروشم برافروخته و بر افزوده ای که فطرتم بر عشق از یاد نبرم و نکاحم بر دوستی تو پای بر جا دارم و خدمتت را افتخار، این مرا در جهان خوشتر  و به از سیم و زر که سیم و زر را فنا باشد و محبت تو را بقا چطور کراماتت پنهان کنم که هر نفس برآرم ز نفحه ازلیت دارم و تکاپویم از لطف زبانی توست ، حدیث حسن تو را چگونه پنهان سازم و نهان که اختران ز جلوه ات نورباران و در رقص و سماع  ، مگر نه اینکه افلاکیان به شوقت به عرض وجود و خاکیان به نقش و سجود.


 
 
پیام عیار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٢
 

 

هر که خواند این حکایت از غــــلام
عاشقم بر دلبری ســـیمین جمال
در کجا باشـــــــد مرام من گنــاه ؟
التماســـــــش می کنم ذمم مدار
هر چه گـــــویم ناگزیرم نی گـــریز
دوش هم مستم بدید ازجام شب
گفته ام :بر دل مرا دلبر یکی ست
هر چه بیشم می زند عاشق ترم
هر چه یادش می کنم شـیدا ترم
می کشم فریاد عشق از نای دل
می زنم آتش خوشـم از سوختن
می زنی دارم بـــــــزن از روی دار
گفتمــش : مجنون نرفت از یادها
گفتمش روشن دلم ازروی دوست
هرکه بی عشقست دل داردظلام

 

اول از دل می کنم بر او ســــــلام
بوی او دارم دمـــــادم بر مشــــام
عاشـــقی اندر کجا باشد حرام ؟
من به زلف یار افتـــــــادم بــــدام
مرغ یک پـــا دارد و او یک کـــــلام
شحـــنه را گفتا بزن حدش تمام
خوش برآید باده اش ما را بکـــام
می پذیرم ننگ باشـــد یا که نام
گر سپاهی میکشد تیغ از نیام
روز در بازار و شــــب از روی بام
می کند خاکســـــترم بر او قیام
رو بر او آرم به حـــــال احتـــــرام
یادلیلی هست وعشقش بر دوام
دل از این آتش نخواهد شد برون
بر همــــه باشد ز عیار این پیام
 


 
 
عرض ادب
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/۳
 

سلامی به گرمی آفتاب وبه روشنایی مهتاب وبه وسعت کائنات به همه همراهان همیشگی ام ازاینکه جواب پیامهای شما عزیزان را مدتیست ننوشته ام پوزش می طلبم

این را بی ادبی ام ندانید که نبود امکانات وکمبود وقت باعث شده  چنین باشد

غلام همیشگی شما عیار


 
 
ایران زمین
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/۱
 

سرزمینم ستاره ای زیباست ، از بلندای کهکشان پیداست  ،

بوده از هزاران سال ، پیشتر نقش این گیتی ،

افتخار ما این است از وجود این خاکیم ، گوشه گوشه هایش را چشمانمان دیده است .

سرزمینمان زیباست ، آشیانه مان اینجاست

بوی مشک خاکش را هیچ گل نمی دارد 

آبهایش بسان شراب

مردمانش چو  صافی دریا           همچنان زلال زلال ،

اهل صلحند و آشتی و عشق

همه در حلقه ای کنار همند

و من اینجا کنار این مردم

در گوشه گوشه های دیارم نظر می کنم ز عشق  ،

بر قطره های چکیده از گلبرگ ها   تا موج موج آب دریاهاش

در تپش های عاشقانه آن            تا نسیم دلکش چمنزاران

و درختان سر به آسمان جنگل ها      و به طوفان های پر شتاب کویر

و چه رازها و حکایت های ناگفته   

که درون خاک این وطن خفته .

سرزمین من ایران است          جان ما فدای این میهن

سرزمین ما زیباست.


 
 
نوای نسیم
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/۱
 

من نقش عشق را به وجودم کشیده ام    
گفتم حدیث وصل و نوشـتم به خط سبز    
بودم به آســـمان و دلم در رهین توست  
صد بوســـــه بر رخ جانان زدم ز عشـــق
بیگانه شد همــــه عالم به چشــــم من
دانی چــه با غبــــــار ره یار کـــــرده ام ؟
اکنون که دیده و دل وقف عشــق اوست
این را بــــــدان که در این راه خـوفنــــاک
اکنون به مسلک عیــــاری ام به جهــــد

 

می خورده ام ، به نی از جان دمیده ام 
آگــــه ز ســــرّم و این جــــا رســــیده ام 
کـــــــردم خطـــــا و زمین را گــــــزیده ام 
هر شب چنــــین شد و نازش خریده ام
از دیــــر و مکتــــب و مسجـــــد بریده ام
با اشک چشـــــم کشــــیدم به دیده ام
گه از نسیــــم نوای لطــیفی شنیده ام
صـــــورت ندیـــــدم و ســـــیرت بدیده ام
از جــــــــام آن بت رعنــــــــا چشیده ام