کشکول عشق

ساقی مستان علی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢٩
 

 

شمع شب محفـــــل یزدان علیست
تاج ســـــر احمــــــد و شوی بتـــــول
هر چه که فرمود محمد (ص) به عمر
بر در فــــــــردوس شراب او دهـــــــد
کفر چو از تیغ علی (ع) زخــم خورد
قطع شد از دست علی دست ظلم
کیست که مرحب کشــــــد و عبدود
مهـــــر بهشت و ملکوت و خــــــــدا
در همه اعصــــار و زمان ها و حشر
پیر مغـــــــــان گفت : شفـــا او دهد
ای که تو را نیست سکون و قـــــرار
رو به نجـــــف زیر گذرگـــــــــاه نـــور
گر چه همه خاک جهان ملک اوست
هر که هنـــــــر کرده و شــــد قهرمان
اشهــــــــــد و انی و عــــــــــلیا ولی
گفت بپــــرسید مـــنم رهنــــــــمای
گفت محمـــــــــد (ص) به دم آخرین
نغمــــــه درویش و قلندر به عمـــــــر
چون که کنــــــد گریه به دردی ز مور
ای که فزون گشــــــته گناهت ز کفر
ما که غلامیــــــــم به درگـــــــــاه او  

 

آن که شد از کعبــــــه فروزان علیست
تا به ابد اختـــــــر تابــــــــــان علیست
آنکه نهــــــد گوش به فـرمان علیست
پس به جهان ساقی مستان علیست
پس شـــــــه توحیـد پرستان علیست
هر چه که عشقست بدست علیست
نیک نگر ، رســـــتم دستان علیست
در کنـــــــف مهـــــــر و ز آن علیــست
هر چه خــــــدا گفته زبـــــان علیست
گفته به مکــــتوب که درمان علیست
آنکه دهـــــــد خانه و سامان علیست
بین که شه و میر به شاهان علیست
در نظــــــــر ما همـه کیهـــان علیست
از نفــــس شـــــیر دلیـــــران علیست
بهر خـــــــــدا ، در همه ایران علیست
راهنمـــــــای همه دوران علــــــیست
بعد نبوت همــــــه ایمان علیــــــست
ذکــــــر علی ، نالــــــــه آنان علیست
وارث انفـــاس سلیـــــــــمان علیست
راحـــــت تو خـــــط امان علیـــــــست
نیک بدانیـــــــم که جانان علیـــــست


 
 
بت من
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢۳
 

من ترک هوش کردم آنگه که دید چشمــــم
در جای پایت ایدوست همواره سجده کردم
باشی اگر بـــــت ما ، در پای تو بمیـــــــــرم
تسلیم گشــــــته این دل ، در ناوک نگاهت
در اوج باشــــــد آنکه ، یکدم بدیـــــده رویت
خوش باد این غــــــلامی ، کز دولت تو دارم

 

رخسار ماهت ای یار ازآن زمان چه مستم
بر منـــبر و به بازار ، گوینــــــد بت پرستم
مسجدنخواهم ودیرخواهم همین که هستم
عشقت همیشه باشدچون گوهری بدستم
برمن چه فرق بادا ، در اوج یا که پســـــتم؟
یا اندر آتشم یا ، در گلشنت نشــــــستم


 
 
زندگی بی معنی
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٤/٢۳
 

واژه ها گمنامند، جلوه ها بی معنی ، نکته ها ناخوانده، کابوس ها بی پایان، رنگ ها بازیچه،  بوم نقاشی سرد،همه درخواب زمستانی بیداد جنون آواره، دست هاکوتاه، کوچه ها مانده درزیرگل و لای حقارت مدفون، بچه ها پشت دروپنجره  مدرسه ، درچنبره فکروخیال، نگرانندزفردا که فرو ریزد سقف، پایه ها لرزانند، خبری نیست زنجواگرصبح، ازدحامی  نیست تاهیاهو کند و گرم شودکوچه ما،دیگرازچنگی مجنون خبری نیست به باغ ،   سازها خاموشند ، می فروشی که همه عمربه ما ( می) می داد ،ساغر و باورمستی دگراز یاد برفت،پس چه شد نغمه داودی عشق ؟ گفته بودند کسی میاید ، منتظرمی مانم ، مشعلی می خواهد، می نویسم شاید سوزدلم آتشی افروزد.....