کشکول عشق

کورش بزرگ
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٢/۱
 

بدان که حضرت کورش بزرگ را که پادشاهی سزاوار شد و سروری بر مردمان خوش آید ، زمان خود و از نام و یاد مبارکش هنوز خوشی و طراوت می تراودهمت و بزرگ منشی بود و آزاد اندیشی. و اینکه ذوالقرنینش جناب یزدان فرموده ، همانا طریق پاکی و راستی اوست در نگاه به خلق و خردمندی آن آفریننده سعادت در اداره امور ، که نیکنامی از او باقیست . حضرتش را خوی مردمی و مردم داری و مردم سالاری بود و عصای دست افتادگان و آزادی خواهی برای در بند کشیده شدگان و مملکت داری بر اصول آدمیت ، چنان که یزدان پاک را خوش آید ، که در منشور باقیمانده از او هنوز هم هویداست و مایه فخر و مباهات.

ایرانی بداند : از او بس افتخارات عظیمی بجای مانده و یادگارانی مهرآفرین ، که بر بزرگان قوم واجب تا فرزندان ایران و بالاتر از آن فرزندان مردمان جهان را از آن آگاه نمایند. اکنون بالغ بر بیست و شش قرن می گذرد که آن اسطوره فرزانه به عالم ملکوت شتافته ، نمی دانم باری بعضی از ما را چه شده که نام او و خاندانش از دفتر خاطرات تاریخ این مرز و بوم قلم می گیریم و مکرمشان نمی داریم؟ در کجای تاریخ ایران بزرگ ، نام کورش کبیر با ظلم و تعدی همراه بود که چنین بی مهر شده ایم؟ در کجای نقش های بجا مانده از دوران فرزندان هخامنش بی بند و باری و هوس نقش بسته که چشمانمان را بسته ایم و ویرانی اش را به تماشا نشسته ایم؟

آری ، کورش فرزندانی تربیت نمود که نام ایران و ایرانی در صلح و دوستی و میهمان داری جاودان ساختند. و چه بهتر از این که پادشاهی چنین باد ، و حکومتش قرین خیر و برکت ، که سروری اش ملتی را سرآمد نماید. بر این افتخاری که از آن پدر ارجمند ایرانیان نصیب ایران و ایرانی قهرمان شد ، بالیدن روا نیست؟

خدایش رحمت کند چنین مظهر عزتی را که ملتی سرافراز اویند و جهانی به عزم و اراده اش آفرین گویند و ستایشش نمایند.

جاودان و متجلی باد نام نور دیده اش داریوش ، که پرچمش در اهتزاز نگاه داشت و خشایار شاه بزرگ که بر او می بالیم.

سخن کوتاه کنم و دعای عیاری نثار آنان که نامش جاودانه تر سازند و میراثش بر این سرزمین آباد نمایند.

                                                                                         غلامرضا پوزش