کشکول عشق

بهشت مستان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱
 

هدهد خبـــــــــر آورد که مستان همـــــه جمعند

                                                      در ملک سلیمـــــــان همگی طالب شمعنــــــــد

از شوق شــــــدم راهی آن کـوی خــــــــــرابات

                                                      دیدم که چـــــو پروانه همـــــــــه در صف رقصنــــد

با عشق هم آغوش ویکی پرده نشین نیست

                                                      افســــــوس که اسطــــــوره و امـا چه غریبنـــــــد

از نفــــس چو آمد خبــــــــری تا که نســـوزید

                                                      چون یـک بت چوبیـــن سگ عماره شکستـنــــد

در وادی مستان همــــــه جا شـــور و نوا بود

                                                      ناگه همـــــــه شیفتــــگان سوختـــــه رفتنــــــــد

در حیرت از این قافـــــله بــودم که یکی گفت

                                                      اینهــــــا همــگی راهی درگاهــــی قصــــــــــــرند

اینها همــــه هفتـــاد و دو پیمــــانه چشیدند

                                                     تا اینـــــکه به خمخـــــــانه محبـــوب رسیــــــــدند

با معرفت و فقــــــــــر و فنا در شب میعـــــاد

                                                     تا وقت سحـــــــــــرگاه به میخــــــانه نشیننــــــــد

مشتــــــاق از این مستی آنان چو پریـــدم

                                                     ســــوزم به یکی ســکـه مسیــــن نخـــــــــــریدند

معشوق ندا داد ز کیهــــــــــــان که غلامی

                                                     این جـــــــمع ز ما حـــــــــرمت مستـــــی ندریدند

تعبیر من ازعشق همین است همین است

                                                     این قـــــوم بجز من ، دگـــــــران هــــــــــیچ ندیدند

انگشتری خــــــــــــاتم ما را چو نگـــــین اند

                                                   در خــــــــانه ما صدر نشیننــــد و شهیــــــــــدند