کشکول عشق

افسانه یار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۳/٥
 

مطربا افشای کن مقصود از این افسانه را

                                                         باز کـن از دل دگــر گنجینــــــــه و انبانه را

می گسار کوی تو کی بیند آن مقراض را؟

                                                        تا کنی خاموش شمع روشن میخـــانه را

کی توانددیدچشمی ساغرت را بی شراب

                                                        هرکه آمد سوی تو نوشیـد آن پیمـــانه را

ترک دیدار تو را عاشــــق ندارد در تــــــوان

                                                        شمع باید تا کنـــــد عاشق دل پــروانه را

نرمی خویت لطافت بر گل و گلشن دمید

                                                       کیست این معنی نداند صاحب گلخانه را

این غلام بی نوا از عاشقی درتاب و تب

                                                       تا ببوسد حلقه گیسوی صاحب خـانه را