کشکول عشق

طلوع رنگین کمان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٤
 

صاحبدلان ، ای عاشقـــــــان ، عالم جوان شد

                                                       گیتــــی منــور از رخ صــــــــاحب زمان شـــــــــد

وز این طلوع زهره وش ، سیراب گردیده عطش

                                                        خنــــــــدان لبـان فرشــــیان و عرشیان شــــــد

نور دو چشمان عــلی ، در سامرا شد منجلی

                                                        در نیمه شعبان بهاران ، بر زمین و آسمان شد

ازاین همایون شمس دین  وز این گل نرگس ببین

                                                       خورشیـــد و مه در آسمان ، رنگین کمان شــــد

شــد وعده حق آشکار ، او گفته بود آید نگار

                                                        آمد نگار مهــــــربان ، بر عالمی روح و روان شد

مطرب بزن برساز ونی ساقی بده یک جام می

                                                        دیگرچه غم ازبیکسی پایان دگرفصل خزان شد

فرزند زهرای بتـــــــول ، آیینـه ختــم رســول

                                                        بر قلب های خون چـــــکان ، روح و روان شـــــد

مقصود رب العالمین و اندر همه دینی امین

                                                         بر بی نشــــان و با نشان ، امن و امان شــــد

شمشیر او ناید برون هرگز نریزد کین و خون

                                                         کی از نگار دلستــــــان ، خون ها روان شــد ؟

اوصاحب جام جمست پایان پذیری برغمست

                                                         کی دارد او تیر و کمان او مالک اهل جهان شد

اکنون که گردیده عیان ، آن قامت سرو چمان

                                                         لرزان تن گردنکشــــــان و مفســـدان شــــــــد

ای چشمه ها وبیشه هاجوشیده خاک وریشه ها

                                                        نوشیدشراب ارغوان جشن شه صاحبقران شد

درویش و شه یکجانشین تااودهدتک تک نگین

                                                         دوری زهرشک و گمان شاهم بتخت پرنیان شد

گفته غلامش این سرودبر جمله اجدادش درود

                                                         این افتخـــــــار او از آن ، فخــــــــر زمان شــــــد