کشکول عشق

حکایت دلقک
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/٢٦
 

همنشین گشتم شبی باشیخ شهر             گفت : مشهور و منـــم ملای دهـــــر
اقتـــــدا بر من کنـــــد شاه و فقیــــر               سجــــده هایم روز و شب باشد کثیر
داشت دستار و عبــــــا و فخر و جاه               پر غـــــرور و ریش انبــــوه و سیــــــاه
چاق و فــــربه ، گردنی افراشتـــــــه               گونه هایی ســـــــرخ و گل انداختــــه
گفت:کیستی باما بگو ای زردروی؟                از کدامین مسلکی و شهــر و کوی؟
گفتم او را : دلقکم بس خنده روی                مطــــربم بر خلق عــــالم کو به کوی
سرخوشی آرم به هر بزمی وجمع                خنده میبارم گهی سوزم چو شمـع
خانه ای دارم خــــــــرابات مغـــــان                 در سحــــــرگاهان شود قــدم کمـان
ناله ها دارم شبــــــانگاهــان ز کار                 اشک بارم شب ز چشــــمم آشکار
گاه باشــــــــم آتشی در مـــاه دی                میـــــــزنم در آب رود شهــــــــر جی
گاه ســـــــردم بعد از ظهـــر ماه تیر                آتش افـــــــــروزم بلرزم در ضمیــــــر
لیک می افتم به پای یک یتیــــــم                 میزنــــــم زانو و میخنــــــــدم عظیم
می کنــــــم بر شاه مردان اقتــــدا                 تا یتیـــــــمی را در آرم از عـــــــــــزا
گفت ما را از چـه گشتی دلقکی؟                 از چه رو باشـــی به کارت متــکی؟
این چه بی عاریست در نزد  همه                 همچو میمون میشوی در همهمه؟
قدر آدم بیش از این باشــــد جوان                 سفــلگی کم دار و در مسجد بمان
هم چو من منبـــر برو در نزد خلق                 تا بپوشنــــــدت ردا و رخـــت و دلق
هم چو من باشی گهی اندر خفا                  از چه داری بر خودت اینسان جفا؟
گفتم او را بشنـــــو این دیباچه را                  تا رهــــــا سازی من بازیچــــــــه را
چون تو پنداری که از من بهتـــری                  من چنین پندارمت چون عنتــــــری
این سخن گفتم تو را از نای جان                  هر زمان خواهی بگویم در عیـــــان 
من بدین نازم که دلقک گشته ام                 می فروشم فخـــــر بر این مسلکم
من مناجاتم به درگه خنده هاست                در درونم گریه بر این بنــده هاست
بنده سیـــــم و زر و جوهـر نی ام                  بنــــــده بر آن گوهــــــــر افلاکی ام
بندها ببــــــــــریده ام از خوب و بد                 تا ببــــــــــــارم ابر خنــــــــــده تا ابد
از نگاه من تبســــــم نعمت است                 خنــده ها افزون ز قدر وقیمت است
تو نگه بر مرگ و من گویــم ز جان                 تو نگه بر عیب و من در عیشــشان
من به شــادی اشک ها آرم برون                 تو به افغــــان می کنی حزنی فزون
کرده ای یکدم تجسم چهره شان                 بعد ماتــــــــم یا که وقت خنده شان
چهره ها دروقت ماتم چون شتاست             وقت خنــــــده چون بهـــار دلرباست
آدمی در خنــده می گردد چو نور                  وقت ماتم چون شــــب ظلمت بگور
این جهان محجور شد از گریه ها                  بد چه دیدی خنـــــده را از مویه ها؟
مردمان درفصل شادی چونعروس                  در عزا چون خواجـــــه پیری عبوس 
خنده باشد چون بهار وگریه سرد                 خنـــــده دارو باشـــد و ماتم چو درد
خنده را باشدرهایی چون سمند                 گریه می بنــــدد غلامان را به بنـــد
حال ، می کن داوری این نامه را                   از ســـــرت برگیر این عمــــــامه را 
یک دو روزی خلق را خنـدان بدار                   ابر شـــــادی بر همــــــه عالم ببار
وآنگه از شادی شوی غرق صواب                 مرد و زن از خنـــــــده ات در التهاب
گر نداری همــــت این ابتــــــــکار                   این غلامت را به حــــــال خود گذار
تو برو بر منبـــــر و ما چون خـرت                   تا ابد مفلـــــس فــدای آن ســــرت
تا قیامت هم بدان من دلقــــکم                   بنگر این گردن که همچون لک لکم
لیک می دان بوده از آن ابتـــــدا                   خنــده بر هر درد بی درمان شفــــا