کشکول عشق

افسانه یار
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٦/۱٩
 

مطربا افشای کن مقصود از این افسانه را

                                                     باز کن از دل دگر گنجیـــــــــنه و انبانه را
می گسار کوی تو کی بیند آن مقراض را؟

                                                     تا کنی خاموش شمع روشن میخانه را
کی توانددیدچشمی ساغرت رابی شراب

                                                     هرکه آمد سوی تو نوشیـد آن پیمانه را
ترک دیدار تو را عاشـــــــــق ندارد در توان

                                                     شمع باید تا کنــــد عاشق دل پروانه را
نرمی خویت لطافت بر گل و گلشن دمید

                                                     کیست این معنی نداندصاحب گلخانه را
این غلام بی نوا از عاشقی درتاب و تب

                                                     تا ببوسد حلقه گیسوی صاحب خانه را