کشکول عشق

باغ ما آباد بود!
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٤:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٤/٢٤
 

باغ ما آباد بود!

چشمه ای داشت                      سبزه زاری بی نظیر 

با درختانی به رنگ زندگی           باغبانش یا خشن یا مهربان

آشنا بود با پیوندها                                                           

با تبر کمتر درختی می برید                     میوه های باغ ما، هم چون عسل

آسمان باغ ما رنگ خدا           ابرهایش گریه داشت       اما پر از بوی بهار 

هر کسی روی چمن زارش رها                     آب ها و میوه ها سهم همه

بید مجنونِ کنار چشمه اش                            سایه ساران بر زمین                   سایه سار رهگذرهای غریب

باغ ما کمتر سیاهی دیده بود             چهره ها شاداب بود    

قلب آدم های باغ                            هم چو دریا بیکران                

باغبان باغ ما،      خنده می بارید بر گل های باغ

مردمان گل را به سان بچه شان     با شمیم عطرشان       مایه بر جان داشتند

باغ ما آباد بود!

هیچ کس را باور طوفان نبود               هرکسی با عشق خود همراه

ناگهان از دوردست ها                      چهره ناپاک مردانی  پلید

شد نمایان از افق،                          آسمان تاریک شد از دودشان         

غرش مستانه شان                         با هجومی بی امان          

باغ ما از خشم آن  اهریمنان      گشت چون ویرانه ای در کنج شهری بی نشان آشیان  ها یک به یک ویرانه شد عندلیبان یک به یک بر خاک و خون ...

مرغزار باغ را فرش سیاه از دود کین          گلشنی دیگر مجوی 

هر گلی زیر قدم های پر از دل های سنگ

له شد از احساس کور،                         یا ز انبوه غرور                             

کم کَمَک ویرانه ها هم سوختند              باغ ما شد وادی عصر حجر                       خشک و بی نام و اثر ...

هیچ کس را یادی از گلزار نیست،             این همه رویا و کابوسی عجیب، 

از نگاه یک غلام پیر بود

چاره ای نیست                                  این غلام، غرق در اوهام بی انگیزگی است

یا که در دیوانگی است                         از نگاه او دگر دیوانگی فرزانگیست.