کشکول عشق

ساکن ویرانه خاک ...
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱۱/٢۸
 

من یکی ساکن ویرانه خاکم ، لیکن

              از بهشت آمده ام بهر وفاداری و عشق ، من امانتدارم ؛

آمدم عرض سلامی و دو شب مهمانم

یا شبی کم بود و یا که زیاد ، کاروانی که مرا آورده

                       عنقریب است به فریاد و جرس ،

پس ز عیار بخوان نامه عشق ، نامه ای کز سر سودای دل است...

پند و اندرز مرا گوش کن ای واله عشق !

عاشقی گر به کسی افشا کن ،

                             پیش معشوق دلت گریان کن ،

                                                          موی ها افشان کن

این که رسوایی نیست ، تا کجا ساکن تنهایی دل می مانی ؟

راز با معشوق بگوی ، که چنین است دل یارت نیز ، و دلی را به دلی جایی هست ؛

آشنا و نزدیک ، بشکن این قفل و قفس ،

                                   دل عاشق به قفس ننشیند

بگسل این شرم و حیا ، همگی ساختگی ست ، درس خودباختگی ست ؛

یا که عاشق نیستی ؟ 

عشق را باید گفت ، با دلی غرق امید

ما نگفتیم و چنین شد که کنون رسواییم ،

گفتن راز دلت با دل یار ، رسم عیاری و مستان باشد

عاشقی کن که سفر نزدیک است.