کشکول عشق

فاصله با دوست
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٢:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٥/٢٠
 

 

بسم اله و الســــــلام و چونی
از عشق و سلامتـی و مستی
این نامه کنـــــد تو را کفایـــــت
دیدم که بصیــــــــره ای و ناگاه
این نامه نوشتــــمت که گویم
مقصود تویی که غــــرق قالی
ما ذره ز خــــــــــاک آن نگاریم
ما را ز حقــــــیقت آفــــــرید او
یک قطــــره به بی نهایت آورد
فــــــــرموده به ما که ذره خاک
پس عشق چراغ ونورراهست
از غصه و غم تو را چه سودی؟
بهتر که روی به جـــــمع رندان
هر چند که کم کنی تو لبخند
یک لحظه به حال من تو بنگر
با زخمـــــه دل بزن تو بر ساز
گاهی چو بهــــار و فصل باران
شیرین چوشوی ببینی فرهاد
همت کن و گلــــشنی بیارای
افسوس گذشته راچه سودی
مواج کن آن دو رشــــته مویت
چون شمس به زندگی بیفروز
مأیوس مشــــو ز لطف یزدان
اکنون تو و پنـــــد این غلامت

 

ای کاش خــــــــدا دهد فزونی
در هر نفسی و هـر نشستی
هر نکتــــــه ز آن به تو عنــایت
نشنیده ز این سخن کشی آه
فــــــــارغ ز ریا و رنگ و بویــــم
غافل ز وصــــــال و وصف حالی 
هر یک به جمــــــال او دچاریم
از کثرت عاشــــقی دمیــــد او
از بحــــــر سلامتی نه از درد ؟
با عشــــــق روی به اوج افلاک
بی عشق همیشه دل سیاهست
با این همـه از که در گشودی؟
نی آن که خودت کنی به زندان
زشتی تو برین جهان کنی چند
خون بر لب و دل مثــــــال اخگر
اکنون تو بخنــــد و شادی انداز
روزی چو خــــــزان و مرگ یاران
در غصه و غــــــم روی تو از یاد
واندر دل مردمان بیـــــــــاسای
بس نیست ترا ز آنچه بودی ؟
زنگار ببــــــــر ز زلف و رویـــــت
از بهر خــــــــدا محبت انـــــدوز
او نقشه و نقش و نقش بندان
برگیـــــــر دگر تو آن نقــــــــابت