کشکول عشق

رسوای جهان
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٩/۱٢
 

کجــــا دردم به درمان می رسانم ؟
نه دل فـــــرمان بــــرد آرام گیـــــــرد
طبیان جملگی گفتند از عشـــــق
موافق طـــــــبع من با توست جانا
ســـر ســــــبزم اگر بر بــــــــاد دارم
بـــــنی آدم اگر نهی ام نماینـــــــــد
دلارامی، نگــــــــــاری دلســــتانی ،
عجب دارم مــــروت پس کجا رفت ؟
مرا از کشــــتگان عشـــــق داننـــد
فراقت هــر چه می خواهی بیفزای
به عیارت همین خوشترکه شب را

 

نشــــانی چون ز مأوایت ندانم
نی آتش سوز کم دارد به جانم
چنین زرد و خمــــــار دیده گانم
چنان باشــــد که تا در خاکدانم
تو گر باشی نبــــــاشد بر زیانم
نیـــاید جز تو هـــــــــرگز بر زبانم
جــــنونم بین که رسوای جهانم
نبینی خاک و خـون را بر دهانم
همه عشــــــــاق عالم از فغانم
هر آن خواهی بدارم جان جانم
به یادت تا سحر اشکی فشانم