کشکول عشق

مبتلای عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ٧:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۳/۱٥
 

زنجـــیری و مبتــــلای عشقم
ساغر نچشـــــم بجز ز دلبـــر
زیبـــــا گل باغ عشـــــق دارم
عاشق شده بر فنا رســــیدم
از صافی می چو صاف گشتم
بر ذم و نکــــوهشی ننـــــالم
خاموش نشـــــد دل از ترنــم
بر زلف قمـــــــر اگر دچـــــارم
نی بر هوسم بر این سـعادت
نور سحـــــری چو آید از شب
بی پرده روم شـــــرابخــــانه
دلقم به گرو برفت و دســـتار
میسوزم و سازم از شـرارش
بیــــــنید اگر چنین شـــــتابم
هدهد همه شب خبــــر برآرد
غفلت شــده گه به خواب آیم
گاهی شده بال ما شکسـتند
سجــــاده نخواهمی و محراب
عهدم نشکستـــه ام دمی را
مشـــــتاق همیشـه بر نگارم
چشــــمم چو فتاد بر نگاهش
تیری است زند کمــان ابروش
مائیم و سمــاع به گرد قدش
شرط ادب است و عهد عیـار

 

زر گشـــــته ز کیمیای عشقم
مست می جانفـــزای عشقم
از گلشــــــن با صفای عشقم
در قافـــــله ی بقـــای عشقم
سرگشته و سر فدای عشقم
چون در طلب خــــدای عشقم
تا سرخوشــم از نوای عشقم
آزاد دگـــــــــر به رای عشـقم
محــــــتاج به التجــای عشقم
در آیه و ربنــــــــای عشـــــقم
خمــــــــار چو بر دوای عشقم
حق است رود به پـای عشقم
بر سوختن از رضــــای عشقم
پیوسته به کهـــــربای عشقم
از دلبر خوش لقـــــای عشقم
بیـــــــــدار کند درای عشــقم
پرواز دهد همــــــــای عشقم
هر سوی به اقتـــدای عشقم
هم اول و انتهــــــــای عشقم
و اندر پی آشــــــنای عشـقم
آن بود همــــــان بنای عشقم
خوش باد بود غنــــای عشقم
در شور به اقتضـــــای عشقم
با سر بدهم بهــــــای عشقم