کشکول عشق

محفل عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۱٠:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٥
 

چند لحظه تامل کن و آنگاه برو

نظری کن تو به این نثر که از جان بجا مانده ز ماست

زندگی هدیه لبخند خداوند به ماست،رخصت دیدن زیبایی بی چون و چراست

انتخاب گل و پروانه وبلبل ز شماست،شمع می سوزد و می بینی،این نور به پاست

نیک بنگر که دراین محفل شاهانه چه هاست،

گلشن و آتش و آب و چمن و خاک وهواست،عشق راداد که مانند دوا بردل بیمارشفاست

                 ابر و باران ومه و شمس صفای دل ماست

    جان این پیر تو مایوس مباش،به رخ دوست نگاهی کن و لبخند بپاش

             به خدا آفرینش غزل شاد خداوند شماست

آسمان را بنگر ،هم چو گلدان خداست،پر ستاره ،غرق در نور،ابرهاپرسه زنان

منتظر بارش مهر،روی گلهای شقایق،روی سرسبزی دشت،روی نقش عطش داغ کویر

                                 منتظر سجده ماست

پس چنین باش تو هم،من وتو بنده اوییم،ببار باران مهر و وفا

              عشقبازی کن با این همه نعمت که رواست

باش درباور و دراوج یقین،محفل عشق برای تو بجاست،زندگی کن که اگراین نکنی

                                همه عمرت به فناست

از چه ایستاده ای،برو،هم چو مرداب مباش،رود باش،مثل جیحون بی قرار

                       کاهلی بس کن که اینگونه جفاست٠