کشکول عشق

باده عشق
نویسنده : غلامرضا پوزش - ساعت ۸:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٦/٢٦
 

باده بده مست کن این زار را                  جرعه ای از می بده بیمار را

شمع بیار و شکر و ساز ونی                 عطر بیفشان ز گل ات خار را

تا به کجا سوزیم ازهجرخود                   کی برسد لحظه دیدار را

سنگ مزن این دل بشکسته را              تیغ مکش این دل بیمار را

اشک نبینی به رخم روز وشب              یک نظر افکن دگر این بار را

چشم چو بر راه تو دارم صبا                  هیچ نبینم دگر اغیار را

ساز شبم گشته به سوز وگداز              گر تو بیایی زنم افشار را

با که بگو یم غم وزاز دلم                      محرم من باش تو اسرار را

پرده تو برگیر ز آیین عشق                     باز کن این جلوه و رخسار را

چند خموشی که دل از دست شد          لب بگشای و بگو اخبار را

باده عشق تو چو نوشیده ام                 پرده دریدم دگر افکار را

حکم ز مفتی شده بر قتل ما                 جز تو که نابود کند دار را

گوشه چشمی بزن این گوشه را             دور بزن نقطه پرگار را

رقص کنم گرد قدت دف زنان                    گو به مغنی بزند تار را

هست تمنای غلامت چنین                    باز کن از ما گره کار را

               تقدیم به ساحت مقدس آقا امام زمان(ع)