رهایی

 

تا نقــــــش دلی و یار مـــــایی
بشکسته ام این قفس ز جانم
هر درد ببـــــــــرده ام من از یاد
افســــــــرده بدم به کنج عزلت
چـــــــنگی زنــــــم و بر آرم آواز
زیبا رخت آمدی به چشـــــمم
هیچم نشـــد از رقیب قسمت
فارغ نشود دل از تو ای دوست
هر واژه ز عشق می نویســـم
شاید که دلت شکسته باشم
عیــــــــار به التمــــــاس گوید:

 

سرمست و خوشــم ز آشنایی
تا در نفســــــــت کنم رهـــایی
تا بوی خوشـــــــــت بود دوایی
عاشق چوشدم شدی رجایی
بر چنگ و ســـــــرود من نوایی
دیـــــــدم که تو خود ز آن مایی
هر چیــــــز فنا ، تو خود بقایی
بر هر نگهــــــــم تو بر مــــلایی
شایسته به عشق و مرحبایی
بخشــــای مرا چو شد خطایی
یک بار نمـــــــا مرا دعـــــــــایی

/ 2 نظر / 7 بازدید
helen

سلامممممم ایول ادم یه همچین وبایی رو میبینه از وب خودش ناامید میشه[گریه][تعجب]

علی

واقعا منم باید در وبلاگمو تخته کم