جانان

ازجان سپر برداشتم تاجان سوی جانان برم
سختی بجانم داشتم انگورو«می» انباشتم
بذر غزل را کاشـــــتم ، گلها همـــه افراشتم
یارم اگردل خوش شودازآتشم سرخوش شود
درد نهانم شد عیان ، خون دل از لب ها روان
شعـــــــر غلامش قاب کن ، آویزه مهتاب کن

 

وز کیمیای اشـــــک شب ، از بهـــــر او باران برم
در محفل شــاه بتان ، مستانگی آســــــان برم
گلخانه چون پرشدزگل هم سوسن وریحان برم
آتش زنم بر پیـــــــکرم ، تا امر او فــــــــرمان برم
بایــــد که دردم آورم ، تا از خمـــــش درمان برم
شایــد بخواند این غــــــزل ، کفر آورم ایمان برم

/ 2 نظر / 6 بازدید
...

روز به روز لطیف تر

مهسااا

ای دل اگر عاشقی ، در پی دلدار باش...